VOX Delft board positions for next year!

VOX is looking for new board members for the academic year of 2015-2016. And since I advise the board, that means I’m looking too.

SG wants to further the amazing ability of VOX Delft to call together socially-minded thinkers. They are always open to new ideas and freely experiment with the challenge of bringing diverse people in Delft together. All nationalities, all kinds of cultural backgrounds, students of all ages coming together to discuss ideas, events, technology, and ideology, no matter how far out. VOX is unique in Delft, and it’s hard to put into words. We had some video shot earlier this year, without audio, to give an idea of what VOX discussions look like at least. I challenge you to sit through it all and wonder what these people were talking about ūüėõ

join_the_board_fb

Who is it for?

Any student can apply, Dutch or international, bachelor or master, engineer or Industrial Designer (bad joke). Do you spend a ridiculous amount of time thinking about the world? Are you creative, critical, cynical, or devoted to exploring truth and reality? Maybe a little stubborn but also open to hearing other people’s craziest ideas? Definitely give the VOX board a heads up if you’re interested.

The board meets at least once a week to set up, prepare and evaluate the goings on of their weekly activities.
This includes playing with the established formats and inventing new ones,
spreading the word that VOX and its events exist, both physically and digitally,
seeking out expert voices and source material to anchor a discussion. The board is assisted by Studium Generale and usually meets in my office in the Library.

What does the board do?

Board duties include moderating a discussion when necessary, to ensure an open and creative talk.
Towing the line between expressive freedom, hierarchy, and structure.
Defining the vision and plan for VOX for the coming year.
Managing finances, keeping a schedule for the year and booking locations.
Buying food and drinks for the discussions.
Working with an international (and local) team, bridging cultures and concepts.
Collaborating with other associations.
Writing or blogging about interesting topics and conversations.
And generally spreading the word about VOX, so that we can “find the others” in Delft.
Expect to be involved anywhere from 8 to 12 hours a week, including the weekly events.

What do you get out of it?

The VOX board is the most laid back and dynamic board I know, and I’ve seen quite a few boards and associations over the past few years in Delft. This is an opportunity to learn leadership and organization skills, and what it takes to make sure that none of your fellow thinkers have to do their thinking alone. You get to create and manage a home for all the great minds on campus that aren’t fully satisfied with the college experience of beer, money trouble, and exams. That’s pretty special.

Finally, through SG, you can get financially reimbursed in the form of RAS-months. $$

Send your applications and/or questions to Leroy at info@voxdelft.com
check out facebook.com/groups/voxdelft
voxdelft.com

Green Guide Delft

Delft has a small but dedicated group of students who are taking matters into their own hands to save the environment. The Sustainability Community is creating a network and spreading information and awareness on sustainability, ecology, and green initiatives on campus, in Delft, and around the globe.

During the International Festival of Technology they launched the Green Guide Delft, available here in PDF form, which gives an overview of all the initiatives, organizations, shops, and some practical tips to live as green as possible in Delft.

Green Guide Delft

Green Guide Delft-8

Green Guide Delft-1

 

Van Hasselt lezing: War ad infinitum

Download hier de volledige tekst van de lezing¬†The Future of Peace, Weapons, and War door Mary Ellen O’Connell.

COLUMN: De eerste Frans van Hasseltlezing in de Oude Kerk in Delft, 5 mei jongstleden, werd uitgesproken door professor Mary Ellen O‚ÄôConnell. Hoogleraar internationaal recht aan de Notre Dame University USA. Frans van Hasselt was student aan de Technische Hoogeschool in de oorlogsdagen. Zijn spraakmakende toespraak die leidde tot een studentenstaking was aanleiding voor zijn arrestatie en kostte hem uiteindelijk zijn jonge leven. Kunnen wij begrijpen wat een oorlog betekende voor jonge aankomende ingenieurs? Kunnen we de dilemma’s voelen? Het theaterstuk ‘Getekend’ dat ook in mei dit jaar werd opgevoerd maakte het al iets makkelijker om in de huid van de jongelui van destijds te kruipen. Maar echt voelen of begrijpen…. Lastig.

Van Hasselt  wordt aan de TU (een zaal) en ook in Delft (een laan) nog altijd herdacht. Een belangrijke reden hiervoor is dat we niet mogen vergeten dat onze vrijheden duur betaald zijn. En waardevol doch niet vanzelfsprekend.

De lezing van O’Connell maakte indruk op de toehoorders. Hij is in pdf (Engelstalig uiteraard) hier te vinden. Een paar zaken die ik er zelf uit meenam zijn de volgende.

De titel van haar lezing was: ‘De Toekomst van Vrede, Wapens en Oorlog’. Duidelijk zaken die op gespannen voet met elkaar staan, hoewel er lange tijd een doctrine was die stelde dat vrede alleen maar gerealiseerd kon worden door een enorme overvloed aan wapens. Kernwapens met name, zouden verantwoordelijk zijn voor de vrede tussen Oost en West. Een tot de tanden toe bewapende vrede. Geconstateerd moet worden, dat vergt niet veel fantasie, dat er sinds WWII ongelooflijk veel oorlogen zijn gevoerd. De Pax Americana, de vrede die onder de Amerikaanse wereldhegemonie zou zijn gerealiseerd, is in feite niet meer dan een inhoudsloos begrip. De Amerikanen zijn betrokken bij zo’n beetje de meeste, zo niet alle oorlogen. Sommigen zelf begonnen, anderen gemaakt tot hun slagveld. Om bepaalde belangen veilig te stellen, of om wapens te testen? Zijn er nobele redenen denkbaar?

Niet vreemd ook dat zij, om dit gedachtengoed te sanctioneren, een nieuwe filosofie promoten op dit moment. Die van de eeuwige staat van oorlog. Rosa Brooks, zo vertelt ons O’Connell, beargumenteert in haar artikel in ‘Foreign Policy’, “Er is niet zo iets als Vredestijd” dat we in plaats van naar het be√ęindigen van oorlogen te streven, we beter instanties en normen kunnen instellen die regels stellen aan het voeren van oorlog. Niet vrede is de standaard, nee, oorlog. De mensheid is continu in oorlog – dat is nou eenmaal normaal – en als het een keer vrede is, dan is dat meegenomen. Omkering dus. Liefde is haat, vrede is oorlog.

Ik moet zeggen dat ik hier erg van schrok in eerste instantie. In tweede instantie verbaasde het mij niet… helaas.

Want als dat zo is, dan is het ook niet verwonderlijk noch te verwachten dat de VS zich ooit nog een keer aansluiten bij het Internationale Strafhof in Den Haag bijvoorbeeld. Immers, op die manier kunnen misdaden begaan door Amerikaanse militairen, nooit leiden tot vervolging. Dat is prettig als je veel oorlog voert. Noch hebben o.a. de VS het verdrag tegen het gebruik van clusterbommen getekend. U weet wel, die dingen die de oorzaak zijn van zoveel slachtoffers. Meestal onschuldige burgers, voor zover er schuldige burgers bestaan. Diezelfde clusterbommen trouwens waarin Nederlandse pensioenfondsen in plachten te investeren omdat die vanwege het veelvuldig gebruik ervan nu eenmaal goed renderen.

Er wordt in de VS dus op aangestuurd Рde geesten worden rijp gemaakt Рdat er geen toekomst is voor vrede. De VS zijn ook de grootste wapenleverancier ter wereld. Wie kogels en wapens maakt is gebaat bij oorlog. Oorlog dus als businessmodel. Nee het mag niet verbazen. Je mag wel boos worden. Als dat maar niet leidt tot oorlog.

En dan kom ik terug bij ons, kennelijk nog naive idee om jaarlijks het einde van de Tweede Wereldoorlog te gedenken en vrede te vieren. Mijn generatie, mijn ouders waren kind in de oorlog, dacht werkelijk dat we een definitief einde aan oorlogen hadden gemaakt. Het zou nu alleen nog maar beter gaan. We zouden gaan samenwerken – in Europa bijvoorbeeld. We hadden een Verenigde naties, en wat al niet. Naief inderdaad, want de krant lezend al die jaren en het NOS-journaal kijkend, de realiteit is altijd oorlog geweest. Geweld en bloed vullen de schermen van reality¬†en films. We weten niet beter, we zijn er aan gewend. Wat zouden we moeite doen om vrede te willen. De mensheid is in en in verrot en alleen maar bereid tot oorlog…¬†Overal loert inmiddels het gevaar. Zeker na 911 nu de wereld ook nog vol blijkt te zitten met terroristen. Een koffer zonder zijn begeleider op het perron? Ontruimen die hap!

O’Connell memoreert Hugo de Groot, Delftenaar. Zijn standbeeld siert ons belangrijkste plein. Vredevechter, raar woord. We kennen hem eigenlijk alleen van die boekenkist. Zijn wellicht belangrijkste werk, ‘Over de Wet van Oorlog en Vrede’ uit 1625. dat moest bijdragen aan het eindigen van de 30-jarige oorlog tussen Katholieken en Protestanten, is bij de meesten van ons onbekend. Zijn bijdrage was dus die van oorlogswetgeving. Er zijn regels nodig om elkaar de hersens in te slaan. Nouja bij gebrek aan beter lijkt dat nog wel slim. Toch denk ik dat het ¬†beter is om na te gaan waarom we die hersens eigenlijk in willen slaan. Is dat vooral wat ons scheidt?

Ik mocht op 4 mei jongstleden weer een toespraak houden bij het monument voor de gevallen Delftenaren in de Aula. Daar memoreerde ik vooral datgene wat ons verbindt. Ik ken persoonlijk niemand die graag oorlog wil. Niemand die een ander wil doden. Met een mes of een geweer. Of niemand die het heerlijk vindt om anderen op een technische geavanceerde manier – met drones vanuit een bunker met de joystick bestuurd bijvoorbeeld – om zeep te helpen. ¬†Soldaten die nog altijd voor ‘s lands eer, God en Vaderland, Koning of Keizer, of voor multinationale bedrijven en belangen, ten strijde worden gestuurd, komen meestal niet vrolijker thuis. Noch de winnaars, noch de overwonnenen. En het zijn altijd de frontsoldaten, het voetvolk, dat de klappen krijgt.

Ik memoreerde een bijzonder ¬†incident in het eerste jaar van de Eerste Wereldoorlog. We ‘vierden’ net het 100-jarig jubileum van het begin van deze Grande Guerre. Met kerst klonk vanuit de Duitse loopgraven kerstmuziek. De Engelsen, die op slechts 50 meter daarvandaan in hun eigen smerige loopgraven zaten ondergedoken, begonnen mee te zingen. Voor men het wist kwamen soldaten van beide kanten uit hun loopgraven en schudden Duitsers en Engelsen elkaar de hand, deelden chocola, sigaretten en drank. Even was het vrede op Aarde.

I was lying with my messmate on the cold and rocky ground
When across the lines of battle came a most peculiar sound
Says I, "Now listen up, me boys!" each soldier strained to hear
As one young German voice sang out so clear.
"He's singing bloody well, you know!" my partner says to me
Soon, one by one, each German voice joined in harmony
The cannons rested silent, the gas clouds rolled no more
As Christmas brought us respite from the war

Als je er niet bij was zou je het niet hebben geloofd. Een dag later kwam al het bevel van hogerhand, generaals op comfortabele afstand van het front, om de beschietingen, het zinloze moorden om 50 meter niemandsland, te hervatten. De soldaten wisten niet waarom.

My name is Francis Tolliver, in Liverpool I dwell
Each Christmas come since World War I, I've learned its lessons well
That the ones who call the shots won't be among the dead and lame
And on each end of the rifle we're the same

Maarja wat wisten zij veel. Er zaten toch zeker hogere morele doelen achter deze oorlog der oorlogen? de miljoenen (!) gestorven jonge mannen waren toch een offer dat zinvol was?

In die tijd sneuvelden nog 90% militairen. Nu zijn dat 95% burgers. Maar dat terzijde.

De wereld staat vol met oorlogsmonumenten. Ieder land zijn eigen oorlogen. Iedere stad en ieder dorp in iedere tijd zijn eigen slachtoffers. Herdenken en herinneren. Vasthouden van negatieve energie. De achterblijvers bewaren de postume medailles van hun dierbaren in fraaie kartonnen doosjes, een brief van de minister. Zinvol was het om te sterven. En nodig bovendien. Eindelijk vrede. Op naar de volgende oorlog.

Bij ons herdenken we dus WWII met name. ‘Wij’ waren in WWI immers neutraal. Wat weten we vandaag? Zijn we inmiddels al weer wat verder? Nee, we zijn achteruit gegaan. Niet alleen zijn er meer oorlogen – en slachtoffers daarvan – dan ooit. In een wereld die alles heeft, is de norm afgunst, afscheiding, ongelijkheid, oorlog, In een wereld die naast regionale conflicten, sommigen langlopend andere nieuw, afstevent op WWIII, is het aan ieder van ons om aan te geven dat we er genoeg van hebben. Om een streep – en misschien de hakken – in het zand te zetten. Kijken we naar wie we werkelijk zijn en wie de ander is, is dan het verschil bepalend of de overeenkomst? Wie wil er nou eigenlijk oorlog? Welke belangen worden nu werkelijk gediend.

O’Connell stelt terecht de vraag, aan de hand waarvan wij ¬†oorlogen zouden kunnen voorkomen. Benadrukken wij onze verschillen of onze overeenkomsten. Verschillen in ras, cultuur, rijkdom, religie en wat al niet. Alles was aanleiding voor oorlog. Alles is aanleiding voor oorlog. Maar als in het verleden bij het opstellen van wetten voor oorlogsvoering, of oorlogsvoorkoming, nog nadrukkelijk gekeken werd naar bijvoorbeeld christelijke normen en waarden – immers het christelijke Westen bepaalde de laatste honderden jaren het discours op deze planeet – dan zou nu gezocht moeten worden naar veel universeler waarden. Iets dat allen bindt en niet een dominante, sterke groep of subcultuur. Immers vrede is alles of niets. Voor rijk en arm is vrede gelijk. Net als dood.

O’Connell stelt voor om de schoonheid te kiezen. Een begrip overigens waar in Delft nog wel de nodige linkerhersenhelf discussie over gevoerd zal worden, maar gelukkig bepalen ingenieurs over het algemeen niet of, waar en wanneer er oorlog wordt gevoerd. Ingenieurs zijn uiteraard wel in hoge mate verantwoordelijk voor effici√ęnt wapentuig – god bless’um – maar dat terzijde. Schoonheid, zo stelt zij, is universeel. Wordt door allen gevoeld. Vanuit schoonheid kan vrede, stabiele en overtuigende vrede, worden bereikt.

Er is duidelijk nog wat werk aan de winkel, maar het is een fascinerende materie en eerlijk gezegd, met al die oorlogen gaande en nog te voeren, is alles de moeite van het onderzoeken waard. In een harde wereld die bewezen sterk is in het doden van dieren, planten en mensen, is het onderhand tijd om het roer eens om te gooien. Naar mijn mening ook de enige optie. Met groeiende uitdagingen geeft oorlog slechts een zekerheid: totale destructie. Misschien is dat in de ogen van sommigen kosmisch gezien onbeduidend, maar ik denk dat het de overgang betekend van een puberale naar een volwassen planetaire samenleving. En prettig bovendien.

Verplichte kost voor Delftenaren dus. ‘Van de schoonheid en de troost’ (Wim Kayser). En materiaal voor iedereen die zich niet wil neerleggen bij een wereld in oorlog, klaar om weer een nieuw momument op te richten voor hen die de pech hadden zich te moeten inzetten voor ‘nobele zaken’ om daarbij hun leven en dat van hun naasten te verliezen. ‘Call me a dreamer, but I’m not the only one!’ (John Lennon). Dat zouden meer mensen moeten doen. Samen een toekomst dromen en realiseren van vrede, samenwerking, creativiteit, kunstzinnigheid, en liefde.

Vacancies on the board of Ecolution

Looking to do something meaningful in Delft?

Ecolution is an important student association, working to increase practical knowledge and awareness about environmental issues and solutions. And they need new board members for the coming year.

Read their call below and go to their website to find out more.

Ecolution Logo_square_green

Ecolution calls for new members!
Are you interested in matters of sustainability and circular economy?
Do you enjoy bringing people from different backgrounds together and trigger constructive discussions?
Are you , then, coincidentally looking for a student job at the TU Delft for the next year?
Because Ecolution has vacancies for new board members starting 30th of May!

Ecolution went through quite some re-arrangements. Now under the Centre for Sustainability, we want to bridge the gap between the three universities TU Delft, Leiden University and Erasmus University Rotterdam.
So many different disciplines, all necessary to contribute to our global challenges. However, this can only work if we join knowledge and forces. Through interdisciplinary field trips, workshops and other events between the universities we want to offer opportunities to meet and exchange knowledge, experience and opinions.
Thus, we are looking for active people that are interested in and care about interdisciplinary topics and discussions who want to engage in the preparation and coordination of activities between the universities (approximately 10 hours per week) for a full year.
If you are interested in the position, please send your Motivation Letter (500 words on why you want to be part of Ecolution and how you can contribute) and CV (one page with relevant information) to: ecolution@tudelft.nl. The deadline of the applications is the 18th of May. Be prepared for a talk in the week after. We are looking for people that are available for a start on the 30th of May!

 

Het kon niet waar zijn, maar het is het wel!

COLUMN: Onder de titel ‘dit kan niet waar zijn’ sprak Joris Luyendijk op woensdag 25 maart jl. in de Aula van de TU Delft tegenover 1800 (!!) zeer uitgelaten mensen, over het bancaire systeem van deze wereld. De grote zaal van 1000 man zat afgeladen vol en alle extra toeschouwers moesten naar de tegenoverliggende collegezalen, uitgerust met een videoverbinding met de grote zaal, waar zij bijna twee uur lang Joris verhaal over de bancaire wereld konden horen. Het werd steeds warmer.

Met de nodig humor, en na vier jaar UK ook met het zo typische¬†gevoel voor Engels ‘understatement’ kwam er een snoeihard, duidelijk en zeer begrijpelijk verhaal over hoe onze wereld zich van de ene naar de andere crisis sleept. Het meest verrassende, en ook de reden voor de titel van zijn boek, is dat het iedere dag opnieuw kan gebeuren. Want hoewel het gaat over mondiale systemen, die systemen worden door mensen gevuld. En het hele pallet aan mensen in diverse monetaire, bancaire en andere aires kwam voorbij – anoniem, want bang voor op staande voet ontslag vanwege het spreken over het systeem waar zij inzitten met derden – en het werd er maar niet beter van.

De grote toestroom, ook van jongeren, laat zien dat mensen genoeg hebben van weer een volgend bericht over het verhogen van de salarissen en bonussen van topbankiers en politici die er bij staan en er naar kijken. In het licht van verhoogde collegegelden, studentenleningen, belastingen, opcenten, WOzetten, verhoging van de AOW en pensioenleeftijden en alles waarmee jong en oud iedere dag mee geknipt en geschoren wordt, wordt het kennelijk tijd voor een drastische systeemherziening. Hoe die er uitziet vertelt Luyendijk niet, en eerlijk is eerlijk, dat is zijn taak ook niet. De eerste stap is bewustwording en de tweede is …… ja wat eigenijk?

Wie moet waar iets aan doen? Komen de verandering van onze politici? Dat lijkt er niet op. Inmiddels 7 jaar verder in de crisis en diverse kabinetten verder kunnen we alleen maar concluderen dat het aantal opstappende corrupte bestuurders is toegenomen. Voor de rest is het business as usual. Komt de verandering vanuit het zelfreinigend vermogen van de sector zelf? Keep joking. Een van de steekwonden van de avond was ‘perverse prikkel’.

Moet er dan eerst een mega crisis ontstaan?

Luyendijk kreeg te horen dat toen Lehman Brothers viel in 2008, de insiders – bankiers – hun moeders en vrouwen belden met de mededeling dat er meteen gehamsterd moest worden, de auto moest worden afgetankt, het geld van de rekening gehaald, goud uit de kluis, de koffers klaargezet…. Een mondiale financi√ęle meltdown – bijvoorbeeld als de vele triljarden in derivaten niets meer waard zouden blijken te zijn, immers digitaal geld is vooral ‘vertrouwen’ – leidt tot het op slag stilvallen van computers, handel, pinautomaten, cashmachines etc. etc. Dit kon goed worden gezien in IJsland – een land vergelijkbaar met een middelgrote stad in Nederland – waar in een paar uur de schappen van de supermarkten leeg waren en niet meer werden gevuld. IJsland is trouwens het enige land in de wereld dat wel zijn bankiers in de gevangenis heeft gestopt en waar de problemen fundamenteel zijn aangepakt en opgelost….

Voorlopig blijft het nog even de kat uit de boom kijken. Experts zijn ijselijk wantrouwig en zien inderdaad maar een uitweg. Een nieuwe, definitieve crisis. Maarja wat dat zal brengen… ?

Intussen wil (en kan) de politiek geen verandering realiseren en beginnen de burgers dan maar zelf initiatieven:

Onsgeld: http://onsgeld.nu met de Verleiders die volle zalen trekken en bijvoorbeeld de

Peuro https://www.peuro.nl

Nog steeds een groeiend aantal burgers ondertekent deze initiatieven en er zullen er ongetwijfeld meer volgen als weer de volgende staatsbank zijn topmensen nog rianter beloont en voor de baliemedewerkers een volgende ontslagronde aankondigt.

Misschien wordt het tijd voor een paar simpele oplossingen: Basisinkomen? Of misschien wel helemaal van het geld af?

De toekomst zal het leren. Belangrijk voor nu is stil te staan bij de vele signalen die klinken zoals die van Joris Luyendijk. Een fijn boek om te lezen. Misschien wel omdat we er zelf middenin zitten…

 

“Will it help us in the sustainability rankings?”

Last week the TU Delft Sustainability Community hosted a lunch lecture on how sustainable the TU Delft campus is. After all, the university talks the talk, but do they walk the walk?

From the data presented by Industrial Ecology student Siebe Trompert it became clear that the TU Delft has a long way to go in improving its practices in energy use, emissions, and building occupancy (1/3rd of buildings are vacant but still heated!?), while water usage on the other hand scored pretty high. There were a bunch of 5’s, 6’s and one 7 in there, but of the eight different themes that were scored, none were overwhelmingly spectacular. The framework developed by Siebe and his colleagues to gather and frame the data into scores from 1-10 seemed pretty solid, but they still need more data to complete the overview. And of course they want it to be reproduced every year, so we can see if and how the TU Delft improves itself. (Please add to the data yourself by filling out their student+staff survey).

After Siebe’s presentation, Mart Lubben, chairman of the national student sustainability organization ‚ÄėStudenten voor Morgen explained the “Sustainabul” ranking system through which Dutch universities are scored on their sustainability. Out of around 20 participating universities, ours scored very near the bottom. Ouch.

Luckily, this wake up call did not fall on deaf ears.

Two elderly gentlemen were present in the crowd and said they were heading up a new outfit at the TU Delft that will monitor and introduce new measures for making the campus more sustainable (Sustainability Manager?). Great move!
It just seems a shame that their first question to the speakers was, “Will following this framework for sustainability scores get us higher up in the ranking?” Asking whether the framework will actually make the university more sustainable in its practices would seem like a less cynical way of going about improving the university. But those are the signs of the times.

A3_DelftFiles_Update

4 months of SG Academy and nobody’s lost their mind yet

After the first four months and 16 episodes I think we can safely say that the SG Academy has graduated from its trial period!

trial

People get together and talk. They exchange information and opinions on certain subjects. There’s really nothing more fancy to it than that, but it works and it’s fun.

For a brief overview of the topics we’ve had and sources we’ve used so far, check out this pdf. Some of the highlights, which had seemingly nothing to do with the intended topics, include discussions about cannibalism, the (im)morality of first degree murder of other people in a lucid dream, and the theory that the entire universe is a simulation. And yet nobody’s lost their mind, yet.

Here’s a few quotes from participants so far, hopefully they can give you a better picture of what it’s about than I can:

“Personally I think that we as students should be able to talk openly about all kinds of philosophical subjects. Usually there’s a barrier to participating in such a discussion, especially if people think they don’t have enough knowledge about the topic. At the SG Academy I feel that all our opinions are accepted and that there is genuine interest in talking about them.
I recommend the SG Academy to broaden your horizon and feed your curiosity, while you’re sitting in the Matrix chair!”
– Setareh

“I’ve learned a lot and have been able to adjust my own opinions here and there. And as the slogan says, Anything Goes!”
– Cor

Eye in the triangle

Are We Missing the Big Picture in Delft?

How much time in your academic career have you spent discussing, debating, or explaining your own worldview with other students or staff? Had any fights, or perhaps breakthroughs because of it? To clarify, by worldview I mean your religion if you’re religious; your personal philosophy if you’re an atheist or agnostic; and in general, your ideology. The framework through which you think about the world, your place in it, right and wrong, and why you’re doing what you’re doing. You know; the big picture.

i-dont-believe-youre-seeing-the-big-picture

My guess is, not much time. At least, not in an institutional setting.

Which is why SG, together with students from half a dozen associations in Delft, has come up with a setting to discuss exactly that. The big picture. The following are the questions we intend to ask a small and diverse panel of students, recent graduates, and PhD candidates, during lunchtime discussion sessions for an open audience.

Worldview. What is your worldview? What effect has your worldview had on you as an engineer, and vice versa, what effect has your engineering education had on it?

Research/Work. Why are you doing what you are doing? How does your work fit in your worldview or ethics? Do you discuss the bigger implications and ethics of your work with people from different backgrounds? What are the consequences of that?

Freedom of expression and open discussion at the university. Are we missing the big picture in Delft? Are we doing enough to discuss worldviews critically and openly? (What is the purpose of the university, just to pump out able engineers or is there more?)

What we need to do now is to get a list of possible speakers together. Christians, Muslims, Hindus, Jews, atheists, agnostics, Baha’i, Sikhs, Satanists, materialists, philosophical engineers, you name it; a diverse group of young Delft engineers, preferably with some work or research experience.

I’m hoping that you can help out here, and look around if you know someone that we should invite. The main criteria are their age category (youngish, no older than say 32), and whether or not they are outspoken on the issue of worldviews, religions, or personal philosophy. If you have any tips or suggestions, please mail Klaas at k.p.vandertempel@tudelft.nl.

Once we have a good and diverse list together we’ll set a date for the first discussion and invite our speakers.

The TU Delta international section is going to devote a few pages to this topic as well. They’re publishing an article near the end of February on freedom of religion and freedom of expression at the TU Delft, so keep your eyes open for it.

Getekend: Repetities

Na succesvolle auditiedagen en een lang, en zwaar beraad waren Reinier Noordzij en Albert van Andel eruit: de acteurs voor de tekstrollen waren gekozen! Negen studenten en één docent kunnen zich gaan voorbereiden op hun rollen in de productie.

Op maandag 9 februari was de allereerste echte repetitie! Het script van Reinier werd goed ontvangen. Tijdens deze repetitie werd er vooral uit het script gelezen ,en gelachen, en probeerde de acteurs meerdere rollen zodat deze later goed verdeeld kunnen worden. Zo vormt Albert de acteurs langzaam tot de ideale oorlogsheld, de onzekere student, de soldaat, de verzetsstijder of geliefde. Vanaf nu wordt elke week een deel van het cultuurcentrum op de campus overgenomen door de nieuwe groep acteertalenten. Het stuk gaat zich vormen.

Getekend Repetities

Zoek je een bijbaantje?

Voor onze pool met flyeraars en poster ophangers zoeken wij nog studenten die wat bij willen verdienen. Studium Generale (SG) is er voor studenten van de TU Delft. SG wil bijdragen aan de academische vorming van studenten en aan het maatschappelijk debat over de rol van techniek en ingenieurs in de moderne samenleving, zowel op als buiten de campus van de TU Delft. SG stelt je wereld in een ander licht. Bezoek onze lezingen, workshops, debatten, films en documentaires over de meest uiteenlopende onderwerpen met bekende en onbekende wetenschappers, schrijvers, journalisten of politici, vaak op de scheidslijn van techniek en maatschappij en soms controversieel en altijd kritisch. Wij programmeren voor een groot deel op de campus in samenwerking met en bij de studie- en studentenverenigingen.

Heb je interesse of een vraag neem dan contact op met Studium Generale of bel 015-2785235.