Global Warming: harde wetenschap

Een blog van Michiel Nijsen, die mede vorm gaf aan het klimaatprogramma van Studium Generale:

Harde wetenschap: L. D. D. Harvey.

‘Global warming, the hard science’, zo heette het boek dat ik tijdens mijn studie ‘Sustainable Development’ ontving om te leren over het klimaatdebat. Harde wetenschap, dat is dit boek zeker. Een zeer mechanistische aanpak die lijkt te zijn ontdaan van emotie, zoals het goede wetenschap betaamt. Of is dit eigenlijk misschien misleidend? Kan het zo zijn dat elk boek en elk type wetenschap uiteindelijk emotie in zich draagt, gezien het feit dat het toch mensenwerk is? Nouja, hier moeten we maar niet te ver op ingaan voor het moment. Dit boek geeft een goed beeld van de stand van de wetenschap (in 2009) en bevat een hele hoop waardevolle kennis over de mechanismen die actief zijn in het klimaat, al kan het lastig zijn hieruit finale conclusies te trekken.

5131RcAIabL._SX376_BO1,204,203,200_Met een hele hoop grafieken en formules, is dit boek misschien niet het makkelijkst om te lezen op een vrijdagmiddag met een biertje in de zon. Toch loont het om een goed begrip te ontwikkelen van de basis van onze wetenschap over het klimaatsysteem. We zijn een heel eind hiermee; dat beeld krijg je in ieder geval na het lezen van dit boek. De echte meer fundamentele onzekerheden (zoals genoemd door Essex en McKitrick, zie latere blog over hun boek) blijven onderbelicht, zoals bijvoorbeeld het butterfly effect, turbulentie en de vorming van wolken. Je wordt overstelpt met praktische kennis, waardoor het soms lastig is om hoofd en bijzaken te scheiden. Toch een aanrader voor iedereen die zich echt wil verdiepen in dit debat!

Het taalgebruik is soms zeer technisch wat niet altijd bijdraagt aan de begrijpelijkheid. Echter, aan de andere kant zorgt het lezen van dit boek ervoor dat je elke wetenschappelijke discussie over dit onderwerp kunt volgen. Er wordt genoemd dat het bewijs voor sommige statements overwelming is, toch een zeer subjectieve uitspraak in een verder zo feitelijk geschreven boek. Tegelijkertijd wordt over de indirecte invloed van aerosolen geschreven dat de onzekerheden ‘enormous’ zijn: alweer zo’n subjectieve uitspraak die niet helemaal op zijn plek lijkt in dit wetenschappelijke boek.

In het boek worden diverse onzekerheden genoemd. Opvallend is dat er wordt gesteld dat we met complete zekerheid kunnen stellen dat een groot deel van het CO2 in de lucht komt van fossiele emissies door mensen. Dit lijkt mij sterk. Hoeveel aanwijzingen en experimenten je ook hebt, complete zekerheid bestaat in mijn ogen niet hier op aarde. Er zijn gemakkelijk scenario’s te verzinnen waarbij de werkelijkheid toch anders in elkaar steekt, ongeacht de kracht en het aantal overtuigende bewijzen. Wie zegt ons bijvoorbeeld dat natuurwetten niet kunnen veranderen in de tijd, of dat wat nu nog zo is, overmorgen niet meer zo in elkaar blijkt de steken (zie bijvoorbeeld het werk van Owen Barfield). Over andere zaken wordt in dit boek erg nauwkeurig gecommuniceerd betreffende de onzekerheid.

 

India and Delft

In 2014, there were over four hundred Indian students at the TU Delft, second only in number to Chinese students in the ballooning population of internationals. There is an active student’s association, ISA, representing Indian students and organizing cultural activities and parties from Diwali to Holi. And now for the first time there has been a joint event organized by ISA, SG, and S4S, to highlight the cultural differences and similarities between engineering in Europe and in India.
And why not? Know thy neighbor, I always say (I don’t actually know my neighbors).

A university is a great place for cultural exchange. And with four hundred Indians walking around and working on this campus, it serves us as a community to get to know each other. And who better to facilitate that than those who know both cultures: students who have done projects abroad in India, and Indian students who have worked and studied at home as well as in Europe.

The “Indian Expedition” event, hosted by local celebrity student Nitant Shinde from Aerospace, introduced four speakers. First up was Maarten Duijnisveld, former chairman of S4S, who traveled to India in early 2014 to set up projects for Delft students through the Amrita University in southern India. Second was Mick, who with two fellow students is traveling to India in November this year to complete one of those projects. Specifically, they are going to use solar energy to give a much-needed boost to the local production of lemon grass oil in the rural south. The third speaker was Brian Baldassarre, an Industrial Design student who went to India in 2013 with his group to redesign the handlebars of the local rikshaws in Varanasi to offer more comfort to the drivers. Fourth and last was Vidyut Mohan, who together with his American partner went to the rural north of India to develop a biofuel industry, by turning pine needles into fuel through a process known as torrefaction. There is an enormous excess of pine needles in government-planted forests and a lack of jobs as well. So here’s to hitting two birds with one stone.

Each of these projects met with different challenges, successes, and failures because of the cultural divide, as became clear in the stories these students shared. You can still get an impression of their stories from their presentations, which you can see by clicking on the images below.

Interesting fact: of the over four hundred Indian students in Delft, less than ten made it to this event. Why so few? Your theory is as good as mine, but it’s clearly something SG has to work on in the future.

DSC04105India smallS4S preso-14Vidyut

Vluchtelingen

COLUMN: Vluchtelingen…

Het woord van 2015. Een uiterst complexe materie. Politiek, religieus, economisch… niet te overzien. Echter, je zou zeggen dat het voor een (aankomend) ingenieur mogelijk moet zijn om met logisch redeneren enigszins tot de kern van het probleem te komen.

Laten we er vooral duidelijk over zijn: de vluchtelingencrisis is een humanitaire ramp. Schrijnende individuele gevallen, chaos, ontwrichting van hele gemeenschappen zowel daar als hier, religieuze en culturele botsingen, veel verspilde middelen, geld…

Vreemd genoeg hebben we niet of nauwelijks over de oorzaak. De vluchtelingen zijn kennelijk een gegeven en we moeten er iets mee. Acuut.  Maar waarom willen deze mensen niet langer zijn waar zij thuishoren, waar zij hun levens hadden opgebouwd, hun families al generaties woonden? Wat is kortom de reden van hun vertrek uit het thuisland en moeten we die oorzaak niet eerst wegnemen?

Los van het feit dat er niet alleen mensen uit Syrië vluchten maar ook velen uit  (Noord-)Afrikaanse landen. Een logische manier van kijken naar het totaalplaatje van het vluchtelingenprobleem dat zich al jaren afspeelt maar nu in een exponentiële curve terecht is gekomen, kan uitkomst bieden.

Landen bombarderen, en dan met name burgerdoelen zoals in moderne oorlogvoering gebruikelijk is, is bijvoorbeeld een goede reden om te vertrekken. De Amerikanen en de door hun gesteunde ‘moderate rebels’, de door hen gefinancierde en bewapende facties die een intern conflict moeten uitlokken en laten escaleren, zijn wat dat betreft nummer 1. In hun kielzog veel Europese landen als Engeland en helaas ook Nederland. Hoewel soms ook binnen Europa grote politieke en strategische verschillen van inzicht doorklinken.

Kijkend naar de vele honderden bootjes vluchtelingen in de Middellandse Zee, bekruipt me het gevoel dat het anno 2015 toch niet ingewikkeld kan zijn om met de bestaande technologie, in handen van ‘defensie’ van de gezamenlijke Europese landen, om die bootjes te lokaliseren, aan te houden en terug te sturen. Kennelijk wel lastig want deze gammele bootjes komen al vele jaren ongestoord aan op de plaats van bestemming: eerst Lampedusa en inmiddels overal aan de Europese Zuidkusten.

Reizend naar Engeland deze zomer kwam ik in contact met de problematiek van de vele duizenden vluchtelingen in Calais. Hoe komen die mensen daar? Dat was mijn eerste gedachte en ik kon me niet onttrekken aan de mogelijkheid dat zij daar gebracht zouden kunnen zijn. Hoe kun je zonder middelen Calais of all places vinden vanuit Zuid-Europa? Met de auto en een satellietnavigatie en voldoende geld op zak is dat al een hele tour. Omgekeerd, als ik zou willen vluchten naar Sudan, met niks…. ik zou geen schijn van kans maken. Deze mensen echter wel. En dan met duizenden en duizenden.

Hoe langer hoe meer bekroop mij de vraag, cui bono? Wie heeft hier belang bij?

Nu kun je nooit individuele gevallen over een kam scheren, maar het fenomeen in zijn totaliteit… daar valt best wat over te bespiegelen. Een ding is duidelijk, dit destabiliseert Europa. Op een ongekende schaal. Het zet mensen tegen elkaar op. Het creëert conflict. Culturen en religies plus de factor geld. Iemand zou hier dus belang bij kunnen hebben? Feitelijk zou het een aanval kunnen zijn dus. Niet met wapens zozeer, maar ja dat is hacken ook niet en dat wordt ook gezien als een aanval op de soevereiniteit van een land. De Chinezen zouden bijvoorbeeld de VS hebben gehackt. Dit dan een aanval met mensen zonder wapens. Onschuldigen. Vrouwen kinderen en bejaarden. Het zou niet de eerste keer zijn.

Op zoek naar motieven en bewijs dus. En die zijn, gek genoeg, ruimschoots voorhanden. Helaas worden die niet of nauwelijks besproken in de meeste media. Of ze worden aangenaam snel vergeten.

Iemand van de Oostenrijkse geheime dienst wijst bijvoorbeeld  de USA aan als agressor die vluchtelingen zouden betalen om Europa te overspoelen… Tussen de 7.000 en 14.000 Euro maar liefst, bedragen die voor alle vluchtelingen volledig buiten het bereik zouden moeten liggen.

http://www.info-direkt.eu/insider-die-usa-bezahlen-die-schlepper-nach-europa/

Iemand die bijvoorbeeld het boek ‘De Shockdoctrine’ van Naomi Klein heeft gelezen of ‘Confessions of an Economic Hit Man’ van John Perkins, zou dit waarschijnlijk niet verbazen.

Een artikel in niet minder dan de New York times al in 1992 laat al zien dat een uitgelekt stuk van het Amerikaanse Ministerie van Defensie spreekt over het consolideren van de hegemonie van de VS na de Koude Oorlog wat alleen kan worden gegarandeerd door concurrerende landen aan te vallen met zogenaamde ‘preemptive strikes’ (voorzorgsaanvallen) naast het gebruik van  ‘destabiliserende factoren’.  Dat laatste kan vele gedaanten aannemen. Het genoemde steunen van ‘gematigde rebellen’ is er daar een van. Valse vlag aanvallen een volgende. En een andere, op zijn minst als hypothese plausibel, kan zijn het op gang brengen van of zelfs faciliteren of vervoeren van grote stromen vluchtelingen.

http://www.nytimes.com/1992/03/08/world/us-strategy-plan-calls-for-insuring-no-rivals-develop.html?pagewanted=all

Bij dat laatste is het dan weer opvallend dat er gedetailleerde websites zijn waar vluchtelingen in spe kunnen vinden hoe e.e.a. voor elkaar te krijgen, waar het goed toeven is en op welke rechten men zich waar mag beroepen.

Deze laatste website wordt gesponsord door de Amerikaanse multimiljardair Soros. Deze filantroop zou menig Arabische Lente hebben gefinancierd. Zijn ‘Open Society’ netwerk stimuleert massamigratie waarbij kosten noch moeite – op te brengen door de bevolking van het gastland uiteraard – gespaard worden. Er wordt hier gesproken over 15.000 Euro per vluchteling per jaar. Geen wisselgeld dus. Nogmaals geen geld dat dhr. Soros vanuit privé beschikbaar stelt. Soros is waarschijnlijk een Amerikaanse oligarch. Zeer waarschijnlijk zelfs, sinds Princeton University aantoonde dat de VS de facto een oligarchie is en geen democratie. Een etiket overigens dat wij eerder op het vermaledijde Rusland zouden plakken. Een sterk staaltje pot-verwijt-de-ketel kennelijk:

http://www.bbc.com/news/blogs-echochambers-27074746

Dan speelt uiteraard het bestuur van de EU een dominante rol in het hele spel. Bij monde van de (niet gekozen maar benoemde) voorzitter Juncker wordt duidelijk dat de sluizen richting Europa open moeten:

http://www.theguardian.com/world/video/2015/sep/09/jean-claude-juncker-eu-refugees-video

Achterhaalde getallen want er wordt inmiddels gesproken over vele miljoenen vluchtelingen die door de EU landen zullen moeten worden opgenomen. Alleen al in Duitsland spreekt men over 800.000 vluchtelingen. Bovendien blijkt uit de reactie van het parlement duidelijk dat er enorme verdeeldheid is in het huis. Niet alleen van de luis in de EU-pels UKip, maar ook het groot gebrek aan applaus van diverse europarlementariërs. Cui bono is nog een lastige. Tenzij je meeneemt dat sommigen misschien om een boodschap zijn gestuurd…

Zo is er nu ineens Merkel die Turkije tegemoet komt. De Turken willen wel vluchtelingen in hun land opvangen maar alleen tegen de som van 3 miljard en toetreding tot de EU. Iets wat al sinds de jaren ’80 niet echt wil lukken om misschien wel hele verstandige redenen? Cui bono? Intussen wordt er in en rond Syrie overvloedig gebombardeerd. Misschien worden ‘per ongeluk’ ook groepen geraakt die men nu, in ‘the fog of war’ kan treffen zonder dat er al te veel reuring aan wordt gegeven.

Duidelijk is ook dat IS, sinds de Russen zich op uitnodiging van Syrië sinds enkele weken zijn gaan bemoeien met de terroristen, op zijn retour is. Dat was de NATO coalitie onder leiding van de VS het hele afgelopen jaar niet echt gelukt. Waarom eigenlijk niet? Cui bono? Critci in Amerika – en niet de minsten – verwijten hun regering dat het IS militair steunt en enorme hoeveelheden wapens levert aan deze terroristen. Misschien verklaart dat dan ook meteen waarom de Amerikanen niet wilden dat de Russen zich met Syrië zouden bemoeien?

En hier het fameuze interview met US generaal Wesley Clark, startend met zijn opmerkingen over 911, vervolgens zijn inzichten over interventies in Afrika en Syrië. NB dit is uit 2011!

Uiteindelijk zijn hier nu de Syrische burgers slachtoffer van. Naast vele anderen. Maar laten we ook niet vergeten hoeveel burgerslachtoffers er in Irak zijn gevallen sinds de VS daar in 2003 de ‘democratie’ kwamen introduceren – en passant wat oliecontracten binnenslepend. Schattingen lopen uiteen van 1 tot 2 miljoen!

Syrië lijkt het Waterloo van de VS te worden. Hoe ver dit zal gaan is nog niet duidelijk, maar de briljante strateeg uit het Kremlin heeft een einde weten te maken aan de Wolfowitz Doctrine die iedere naast de VS opkomende macht de kop in had moeten drukken. Sommigen spreken ook al geruime tijd over de val van de dollar. Dat hierbij de sterkte tegenkracht, Rusland, het hardst werd aangepakt de laatste jaren mag dan ook niet verbazen. Maar ook de Chinezen, ondanks hun kwakkelende economie, beginnen zich militair te roeren. Een directe confrontatie dreigt in de Chinese zee met de VS en mogelijk ook in de Middellandse Zee waar zij zich aan de zijde van Rusland hebben geschaard met hun vloot.

http://journal-neo.org/2015/10/18/russias-awesome-responsibility/

Ja, wie heeft waar belang bij. Oorlog is in elk geval lucratief voor de oorlogsindustrie. Belanghebbend zijn producenten van wapens en munitie, maar ook de budgetten van de betrokken ministeries gaan omhoog. Valse tongen beweren dat ook de hier olieindustrie belang heeft. Er moeten immers gas- en olieleidingen door Syrië. Een alternatieve route om Europees grondgebied te bereiken en zo Rusland te omzeilen. Ach, het zou allemaal niet langer meer mogen verbazen.

In ultimo is er dan ook nog de wens om de weerbarstige chauvinistische en eigenwijze Europeaan op de knieën te krijgen. Met als doel om de bureaucraten in Brussel alle macht te geven die zij al jarenlang zoeken. Dat bleek namelijk vrij lastig met zoveel onafhankelijke landen. De roep om eenheid om dit complexe vluchtelingenprobleem centraal op te lossen is natuurlijk evident. Die crisis komt misschien als geroepen. Immers snelheid is niet het handelsmerk van Europa. Grotere kansen voor het we-moeten-nu-wel argument?!  Leven de democratie. Liever geen referendum, dat loopt alleen maar verkeerd af…. NL en FR 2005 bijvoorbeeld.

Ondertussen worden ook nog eens onderhandelingen achter gesloten deuren gevoerd over TTIP. Dit verdrag zou het internationale bedrijfsleven ongekende macht geven boven het democratisch gekozen bestuur. Uiteraard de rekening wegleggend bij de belastingbetaler. Een vluchtelingenprobleem leidt aardig de aandacht hiervan af. Ach en zo zijn er nog wel wat zaken te noemen. Iedere bewering hier vereist een diepgaande studie naar de essenties en de dwarsverbanden. Complexe samenhangen inderdaad. Maar mogelijk uiterst relevant. Voor ingenieurs en voor iedereen echter verplichte kost als men de huidige wereld enigszins wil begrijpen voorbij de Headlines van onze Main Stream Media.

Dat mensen het inmiddels zat zijn, blijkt niet uit de handelings onbereidheid van regeringen, noch uit de belangrijkste media. Dat past ook niet bij het cui bono denken uiteraard. Om die reden horen wij waarschijnlijk ook weinig van de plannen van pas toegetreden voormalige Oostbloklanden die het EU experiment toch enigszins beu lijken te zijn en broeden op rigoreuze maatregelen:

http://www.elsevier.nl/Buitenland/blogs/2015/10/Visegrad-landen-werken-hard-aan-exit-strategie-2700438W/

En zo zou de droom van de Europese integratie, vanuit het Nie Wieder Krieg ideaal, zo maar eens kunnen verworden tot een hernieuwd separatisme in Europa, waar landen om diverse redenen hun soevereiniteit terug willen. Niet alleen voormalig Oostbloklanden trouwens. Ook wordt in de UK al jaren gesproken over een Brexit. En dat terwijl we een Grexit nog maar net hebben overleefd. Maar ook daar zijn de problemen nog verre van voorbij, maar dat terzijde.

E(U)xit?

Het mag duidelijk zijn dat wij, het gewone volk, hier allemaal geen belang bij hebben. Het zal dan ook nog een lange winter worden. Een koude winter van afzien voor velen, de Europeanen en niet in de laatste plaats de vluchtelingen zelf. Zijn we allemaal speelballen in een mondiaal spel om de macht en de knikkers? Tijd om hier eens met elkaar een stevig debat over te houden lijkt me.

Op 19 november zal dr. László Marácz, UvA Europese Studies, (en misschien niet onbelangrijk, Hongaar) ons zijn visie op de vluchtelingenproblematiek geven.

https://sg.tudelft.nl/event/bezwijkt-europa-onder-de-stroom-vluchtelingen/

ceterum censeo

Overigens ben ik van mening dat het logisch en abstract denkvermogen van ingenieurs vaker zou moeten doorklinken in het publieke debat. Ongeacht welk debat. Ingenieurs zijn in hoge mate verantwoordelijk voor alle gebruikte en misbruikte techniek in de wereld. Zij zouden zich veel nadrukkelijker moeten bemoeien met hoe en waar en door wie hun technologien gebruikt worden. Een stevig basis in moreel en ethisch besef is hiervoor noodzakelijk, naast een goede kennis van de historie en de actualiteit van alle menselijke geloofssystemen: zoals daar zijn o.a. wetenschap, techniek, economie, filosofie, religie en politiek. Voorwaar geen sinecure, maar voor een werkelijk vreedzame ontwikkeling van onze soort van het allergrootste belang. Met respect voor elkaars standpunten in een taboe- en waardevrij debat, waar men openstaat voor de inzichten van de ander. Om zo in gezamenlijkheid, in het besef dat de menselijk soort een werkelijk oneindige creatieve potentie heeft, alle ontstane problemen op te lossen .

Klimaatdebat 2015

COLUMN: het klimaatdebat

Het klimaatdebat is één van de meest invloedrijke wetenschappelijke discussies uit de geschiedenis van de mensheid. Hoe wij hierin op dit moment wereldwijd stelling nemen heeft grote invloed op de route die wij kiezen voor de komende decennia. ‘Spaceship Earth’ zoals de Aarde te zien is vanuit de ruimte, staat onder grote druk. 

Onze grondstoffen raken uitgeput, terwijl de wereldwijde behoefte hieraan door stijgende welvaart en bevolkingsgroei in rap tempo toeneemt.  Als gevolg hiervan putten we de Aarde uit en vervuilen we ons eigen leefmilieu. Biodiversiteit neemt wereldwijd sterk af en vele soorten sterven uit. Onlangs nog werd geconcludeerd dat 50% van het zeeleven in de afgelopen 40 jaar (!) is verdwenen. De hoeveelheid onaangetaste natuur is slechts een fractie van wat er enkele eeuwen geleden nog was. Oerwouden worden in hoog tempo gekapt. In de oceaan drijft een enorme berg plastic die het leven in hoge mate verstoort. Het aanpakken van deze problemen, in een wereld waar nog altijd miljarden mensen het per dag met één dollar moeten doen, behoort zonder meer tot de grootste uitdagingen in de geschiedenis van de mensheid.

Daarbij is er de dreiging van een veranderend klimaat, die de situatie verder op scherp zet. Volgens het IPCC, het panel van wetenschappers dat de resultaten van het onderzoek naar klimaatverandering eens in de 6-7 jaar samenvat, zijn ingrijpende en kostbare maatregelen onvermijdelijk. Daarbij wordt uitgegaan van de stelling dat de mens de belangrijkste factor is die bijdraagt aan klimaatverandering.

Als dat zo is zijn grote investeringen mogelijk gerechtvaardigd voor het ontwikkelen van klimaatbeleid, het creëren van draagvlak en het handhaven van deze maatregelen. Investeringen echter, die ook op andere vlakken zo hard nodig zijn. Het geld en de tijd kunnen we maar 1 keer inzetten en, hoewel er raakvlakken zijn tussen het beleid dat voorgesteld wordt voor klimaat en andere mondiale problemen, zijn er ook grote verschillen.

Echter, op het eerste gezicht lijken de risico’s van klimaatsverandering deze investeringen te rechtvaardigen. De effecten van een aanzienlijke opwarming zijn mogelijk groot, waardoor ook zonder volledige zekerheid over de ontwikkeling van het klimaat in de toekomst, verregaande maatregelen een verstandige keuze kunnen zijn.

Hierbij is het belangrijk dat we weten welke factoren allemaal een rol spelen. Omdat de schaal de totale planeet is, is dat niet eenvoudig. Hoe meet je de temperatuur van een planeet? Hoe kunnen we zo zeker zijn van de temperaturen en kooldioxide-levels van duizenden jaren geleden? De gemaakte keuzes hebben niet alleen financieel consequenties maar ook mogelijk onomkeerbare gevolgen voor het leven op onze planeet. Hoe zeker zijn we van onze zaak, is dus een zeer belangrijke vraag. Immers we kunnen niet oneindig experimenteren met de planeet waar we zelf op wonen. 

Om deze vragen te beantwoorden is een goed overzicht van de discussie over klimaatsverandering essentieel. Hiermee kunnen we ook zorgen voor nuance in het maatschappelijke debat, die momenteel vaak ontbreekt. Bovendien raakt deze discussie aan de basisonzekerheden van de wetenschap terwijl we ook de soms opportunistische rol van de politiek en de media moeten beschouwen. 

In de aanloop van de klimaattop in Parijs – eind november / begin december dit jaar – kijkt Studium Generale naar diverse aspecten van het klimaat in een uitgebreid programma. De komende weken zullen ook diverse blogs volgen die een beeld schetsen van de discussie, als voorbereiding op een reeks activiteiten over dit onderwerp. Het is voor studenten van de TU Delft (en uiteraard voor iedereen die de planeet bewoont) van groot belang om dit onderwerp goed te bestuderen. Want het zijn immers in hoge mate ingenieurs die in technische zin grote verantwoordelijkheid droegen voor het veroorzaken van de problemen en het zijn ingenieurs die moeten gaan zorgen voor verstandige oplossingen.

beta-balie debatten op 7 oktober , 4 november en 2 december.

lezingen op 9 november, 16 november  en 7 december

een documentaire avond op 3 december

een rondetafelgesprek op 30 november

Het programma is nog in ontwikkeling dus hou onze website goed in de gaten!

 

Synthetic Biology and the TUD iGEM Team

*Update* The TU Delft iGEM team won the overall prize of the competition this weekend (28 september 2015). Out of over 200 teams from universities across the world, congratulations!

What do you know about the future of synthetic biology? As for me, I’ll admit I’m no expert. Life sciences seem like a pandora’s box to me, waiting to completely disrupt all the biological systems on our planet. But maybe I’m just an optimist 🙂

Last August, a dozen students from across the TU got some hands-on experience in developing ideas and business plans for up and coming technology in this field. Led by the students of this year’s iGEM team (iGEM stands for International Genetically Engineered Machine), a workshop was held to spread knowledge and awareness about synthetic biology and to get feedback from, frankly, a bunch of (enthusiastic and capable) noobs.

SG helped sponsor and plan this workshop. Have a look below for a summary of the event, or open the pdf here!

iGEM Bio3Dimensions workshop august 2015-1

iGEM Bio3Dimensions workshop august 2015-2

iGEM Bio3Dimensions workshop august 2015-3

Bezoek SG op de OWEE infomarkt!

OWEE posterStudium Generale, onderdeel van de TU Delft, biedt verdiepende en geestverruimende activiteiten aan. Van bitcoins tot Einstein en van politiek tot filosofie. SG daagt je uit om jezelf niet alleen als ingenieur te ontwikkelen, maar ook als individu!

Bezoek onze lezingen, workshops, debatten, films en documentaires over de meest uiteenlopende onderwerpen met bekende en onbekende schrijvers, wetenschappers, journalisten of politici, vaak op de scheidslijn van techniek en maatschappij; soms controversieel maar altijd kritisch. Ook over jouw rol als ingenieur in de wereld. Onze activiteiten zijn vrij toegankelijk en (bijna) altijd gratis. Blijf op de hoogte van onze activiteiten, bekijk onze online lezingen en schrijf je in voor onze wekelijkse nieuwsbrief.

Nu online! Joris Luyendijk – Dit kan niet waar zijn

Recording: Joris Luyendijk: Dit Kan Niet Waar Zijn

Onder de titel ‘dit kan niet waar zijn’ sprak Joris Luyendijk op woensdag 25 maart jl. in de Aula van de TU Delft tegenover 1800 (!!) zeer uitgelaten mensen, over het bancaire systeem van deze wereld. De grote zaal van 1000 man zat afgeladen vol en alle extra toeschouwers moesten naar de tegenoverliggende collegezalen, uitgerust met een videoverbinding met de grote zaal, waar zij bijna twee uur lang Joris verhaal over de bancaire wereld konden horen. Het werd steeds warmer.

Met de nodig humor, en na vier jaar UK ook met het zo typische gevoel voor Engels ‘understatement’ kwam er een snoeihard, duidelijk en zeer begrijpelijk verhaal over hoe onze wereld zich van de ene naar de andere crisis sleept. Het meest verrassende, en ook de reden voor de titel van zijn boek, is dat het iedere dag opnieuw kan gebeuren. Want hoewel het gaat over mondiale systemen, die systemen worden door mensen gevuld. En het hele pallet aan mensen in diverse monetaire, bancaire en andere aires kwam voorbij – anoniem, want bang voor op staande voet ontslag vanwege het spreken over het systeem waar zij inzitten met derden – en het werd er maar niet beter van.

De grote toestroom, ook van jongeren, laat zien dat mensen genoeg hebben van weer een volgend bericht over het verhogen van de salarissen en bonussen van topbankiers en politici die er bij staan en er naar kijken. In het licht van verhoogde collegegelden, studentenleningen, belastingen, opcenten, WOzetten, verhoging van de AOW en pensioenleeftijden en alles waarmee jong en oud iedere dag mee geknipt en geschoren wordt, wordt het kennelijk tijd voor een drastische systeemherziening. Hoe die er uitziet vertelt Luyendijk niet, en eerlijk is eerlijk, dat is zijn taak ook niet. De eerste stap is bewustwording en de tweede is …… ja wat eigenijk?

Wie moet waar iets aan doen? Komen de verandering van onze politici? Dat lijkt er niet op. Inmiddels 7 jaar verder in de crisis en diverse kabinetten verder kunnen we alleen maar concluderen dat het aantal opstappende corrupte bestuurders is toegenomen. Voor de rest is het business as usual. Komt de verandering vanuit het zelfreinigend vermogen van de sector zelf? Keep joking. Een van de steekwonden van de avond was ‘perverse prikkel’. Moet er dan eerst een mega crisis ontstaan?

Luyendijk kreeg te horen dat toen Lehman Brothers viel in 2008, de insiders – bankiers – hun moeders en vrouwen belden met de mededeling dat er meteen gehamsterd moest worden, de auto moest worden afgetankt, het geld van de rekening gehaald, goud uit de kluis, de koffers klaargezet…. Een mondiale financiële meltdown – bijvoorbeeld als de vele triljarden in derivaten niets meer waard zouden blijken te zijn, immers digitaal geld is vooral ‘vertrouwen’ – leidt tot het op slag stilvallen van computers, handel, pinautomaten, cashmachines etc. etc. Dit kon goed worden gezien in IJsland – een land vergelijkbaar met een middelgrote stad in Nederland – waar in een paar uur de schappen van de supermarkten leeg waren en niet meer werden gevuld. IJsland is trouwens het enige land in de wereld dat wel zijn bankiers in de gevangenis heeft gestopt en waar de problemen fundamenteel zijn aangepakt en opgelost….

Voorlopig blijft het nog even de kat uit de boom kijken. Experts zijn ijselijk wantrouwig en zien inderdaad maar een uitweg. Een nieuwe, definitieve crisis. Maarja wat dat zal brengen… ?

Intussen wil (en kan) de politiek geen verandering realiseren en beginnen de burgers dan maar zelf initiatieven: Onsgeld: http://onsgeld.nu met de Verleiders die volle zalen trekken en bijvoorbeeld de Peuro https://www.peuro.nl. Nog steeds een groeiend aantal burgers ondertekent deze initiatieven en er zullen er ongetwijfeld meer volgen als weer de volgende staatsbank zijn topmensen nog rianter beloont en voor de baliemedewerkers een volgende ontslagronde aankondigt.

Misschien wordt het tijd voor een paar simpele oplossingen: Basisinkomen? Of misschien wel helemaal van het geld af? De toekomst zal het leren. Belangrijk voor nu is stil te staan bij de vele signalen die klinken zoals die van Joris Luyendijk. Een fijn boek om te lezen. Misschien wel omdat we er zelf middenin zitten…

VOX Delft board positions for next year!

VOX is looking for new board members for the academic year of 2015-2016. And since I advise the board, that means I’m looking too.

SG wants to further the amazing ability of VOX Delft to call together socially-minded thinkers. They are always open to new ideas and freely experiment with the challenge of bringing diverse people in Delft together. All nationalities, all kinds of cultural backgrounds, students of all ages coming together to discuss ideas, events, technology, and ideology, no matter how far out. VOX is unique in Delft, and it’s hard to put into words. We had some video shot earlier this year, without audio, to give an idea of what VOX discussions look like at least. I challenge you to sit through it all and wonder what these people were talking about 😛

join_the_board_fb

Who is it for?

Any student can apply, Dutch or international, bachelor or master, engineer or Industrial Designer (bad joke). Do you spend a ridiculous amount of time thinking about the world? Are you creative, critical, cynical, or devoted to exploring truth and reality? Maybe a little stubborn but also open to hearing other people’s craziest ideas? Definitely give the VOX board a heads up if you’re interested.

The board meets at least once a week to set up, prepare and evaluate the goings on of their weekly activities.
This includes playing with the established formats and inventing new ones,
spreading the word that VOX and its events exist, both physically and digitally,
seeking out expert voices and source material to anchor a discussion. The board is assisted by Studium Generale and usually meets in my office in the Library.

What does the board do?

Board duties include moderating a discussion when necessary, to ensure an open and creative talk.
Towing the line between expressive freedom, hierarchy, and structure.
Defining the vision and plan for VOX for the coming year.
Managing finances, keeping a schedule for the year and booking locations.
Buying food and drinks for the discussions.
Working with an international (and local) team, bridging cultures and concepts.
Collaborating with other associations.
Writing or blogging about interesting topics and conversations.
And generally spreading the word about VOX, so that we can “find the others” in Delft.
Expect to be involved anywhere from 8 to 12 hours a week, including the weekly events.

What do you get out of it?

The VOX board is the most laid back and dynamic board I know, and I’ve seen quite a few boards and associations over the past few years in Delft. This is an opportunity to learn leadership and organization skills, and what it takes to make sure that none of your fellow thinkers have to do their thinking alone. You get to create and manage a home for all the great minds on campus that aren’t fully satisfied with the college experience of beer, money trouble, and exams. That’s pretty special.

Finally, through SG, you can get financially reimbursed in the form of RAS-months. $$

Send your applications and/or questions to Leroy at info@voxdelft.com
check out facebook.com/groups/voxdelft
voxdelft.com

Green Guide Delft

Delft has a small but dedicated group of students who are taking matters into their own hands to save the environment. The Sustainability Community is creating a network and spreading information and awareness on sustainability, ecology, and green initiatives on campus, in Delft, and around the globe.

During the International Festival of Technology they launched the Green Guide Delft, available here in PDF form, which gives an overview of all the initiatives, organizations, shops, and some practical tips to live as green as possible in Delft.

Green Guide Delft

Green Guide Delft-8

Green Guide Delft-1

 

Van Hasselt lezing: War ad infinitum

Download hier de volledige tekst van de lezing The Future of Peace, Weapons, and War door Mary Ellen O’Connell.

COLUMN: De eerste Frans van Hasseltlezing in de Oude Kerk in Delft, 5 mei jongstleden, werd uitgesproken door professor Mary Ellen O’Connell. Hoogleraar internationaal recht aan de Notre Dame University USA. Frans van Hasselt was student aan de Technische Hoogeschool in de oorlogsdagen. Zijn spraakmakende toespraak die leidde tot een studentenstaking was aanleiding voor zijn arrestatie en kostte hem uiteindelijk zijn jonge leven. Kunnen wij begrijpen wat een oorlog betekende voor jonge aankomende ingenieurs? Kunnen we de dilemma’s voelen? Het theaterstuk ‘Getekend’ dat ook in mei dit jaar werd opgevoerd maakte het al iets makkelijker om in de huid van de jongelui van destijds te kruipen. Maar echt voelen of begrijpen…. Lastig.

Van Hasselt  wordt aan de TU (een zaal) en ook in Delft (een laan) nog altijd herdacht. Een belangrijke reden hiervoor is dat we niet mogen vergeten dat onze vrijheden duur betaald zijn. En waardevol doch niet vanzelfsprekend.

De lezing van O’Connell maakte indruk op de toehoorders. Hij is in pdf (Engelstalig uiteraard) hier te vinden. Een paar zaken die ik er zelf uit meenam zijn de volgende.

De titel van haar lezing was: ‘De Toekomst van Vrede, Wapens en Oorlog’. Duidelijk zaken die op gespannen voet met elkaar staan, hoewel er lange tijd een doctrine was die stelde dat vrede alleen maar gerealiseerd kon worden door een enorme overvloed aan wapens. Kernwapens met name, zouden verantwoordelijk zijn voor de vrede tussen Oost en West. Een tot de tanden toe bewapende vrede. Geconstateerd moet worden, dat vergt niet veel fantasie, dat er sinds WWII ongelooflijk veel oorlogen zijn gevoerd. De Pax Americana, de vrede die onder de Amerikaanse wereldhegemonie zou zijn gerealiseerd, is in feite niet meer dan een inhoudsloos begrip. De Amerikanen zijn betrokken bij zo’n beetje de meeste, zo niet alle oorlogen. Sommigen zelf begonnen, anderen gemaakt tot hun slagveld. Om bepaalde belangen veilig te stellen, of om wapens te testen? Zijn er nobele redenen denkbaar?

Niet vreemd ook dat zij, om dit gedachtengoed te sanctioneren, een nieuwe filosofie promoten op dit moment. Die van de eeuwige staat van oorlog. Rosa Brooks, zo vertelt ons O’Connell, beargumenteert in haar artikel in ‘Foreign Policy’, “Er is niet zo iets als Vredestijd” dat we in plaats van naar het beëindigen van oorlogen te streven, we beter instanties en normen kunnen instellen die regels stellen aan het voeren van oorlog. Niet vrede is de standaard, nee, oorlog. De mensheid is continu in oorlog – dat is nou eenmaal normaal – en als het een keer vrede is, dan is dat meegenomen. Omkering dus. Liefde is haat, vrede is oorlog.

Ik moet zeggen dat ik hier erg van schrok in eerste instantie. In tweede instantie verbaasde het mij niet… helaas.

Want als dat zo is, dan is het ook niet verwonderlijk noch te verwachten dat de VS zich ooit nog een keer aansluiten bij het Internationale Strafhof in Den Haag bijvoorbeeld. Immers, op die manier kunnen misdaden begaan door Amerikaanse militairen, nooit leiden tot vervolging. Dat is prettig als je veel oorlog voert. Noch hebben o.a. de VS het verdrag tegen het gebruik van clusterbommen getekend. U weet wel, die dingen die de oorzaak zijn van zoveel slachtoffers. Meestal onschuldige burgers, voor zover er schuldige burgers bestaan. Diezelfde clusterbommen trouwens waarin Nederlandse pensioenfondsen in plachten te investeren omdat die vanwege het veelvuldig gebruik ervan nu eenmaal goed renderen.

Er wordt in de VS dus op aangestuurd – de geesten worden rijp gemaakt – dat er geen toekomst is voor vrede. De VS zijn ook de grootste wapenleverancier ter wereld. Wie kogels en wapens maakt is gebaat bij oorlog. Oorlog dus als businessmodel. Nee het mag niet verbazen. Je mag wel boos worden. Als dat maar niet leidt tot oorlog.

En dan kom ik terug bij ons, kennelijk nog naive idee om jaarlijks het einde van de Tweede Wereldoorlog te gedenken en vrede te vieren. Mijn generatie, mijn ouders waren kind in de oorlog, dacht werkelijk dat we een definitief einde aan oorlogen hadden gemaakt. Het zou nu alleen nog maar beter gaan. We zouden gaan samenwerken – in Europa bijvoorbeeld. We hadden een Verenigde naties, en wat al niet. Naief inderdaad, want de krant lezend al die jaren en het NOS-journaal kijkend, de realiteit is altijd oorlog geweest. Geweld en bloed vullen de schermen van reality en films. We weten niet beter, we zijn er aan gewend. Wat zouden we moeite doen om vrede te willen. De mensheid is in en in verrot en alleen maar bereid tot oorlog… Overal loert inmiddels het gevaar. Zeker na 911 nu de wereld ook nog vol blijkt te zitten met terroristen. Een koffer zonder zijn begeleider op het perron? Ontruimen die hap!

O’Connell memoreert Hugo de Groot, Delftenaar. Zijn standbeeld siert ons belangrijkste plein. Vredevechter, raar woord. We kennen hem eigenlijk alleen van die boekenkist. Zijn wellicht belangrijkste werk, ‘Over de Wet van Oorlog en Vrede’ uit 1625. dat moest bijdragen aan het eindigen van de 30-jarige oorlog tussen Katholieken en Protestanten, is bij de meesten van ons onbekend. Zijn bijdrage was dus die van oorlogswetgeving. Er zijn regels nodig om elkaar de hersens in te slaan. Nouja bij gebrek aan beter lijkt dat nog wel slim. Toch denk ik dat het  beter is om na te gaan waarom we die hersens eigenlijk in willen slaan. Is dat vooral wat ons scheidt?

Ik mocht op 4 mei jongstleden weer een toespraak houden bij het monument voor de gevallen Delftenaren in de Aula. Daar memoreerde ik vooral datgene wat ons verbindt. Ik ken persoonlijk niemand die graag oorlog wil. Niemand die een ander wil doden. Met een mes of een geweer. Of niemand die het heerlijk vindt om anderen op een technische geavanceerde manier – met drones vanuit een bunker met de joystick bestuurd bijvoorbeeld – om zeep te helpen.  Soldaten die nog altijd voor ‘s lands eer, God en Vaderland, Koning of Keizer, of voor multinationale bedrijven en belangen, ten strijde worden gestuurd, komen meestal niet vrolijker thuis. Noch de winnaars, noch de overwonnenen. En het zijn altijd de frontsoldaten, het voetvolk, dat de klappen krijgt.

Ik memoreerde een bijzonder  incident in het eerste jaar van de Eerste Wereldoorlog. We ‘vierden’ net het 100-jarig jubileum van het begin van deze Grande Guerre. Met kerst klonk vanuit de Duitse loopgraven kerstmuziek. De Engelsen, die op slechts 50 meter daarvandaan in hun eigen smerige loopgraven zaten ondergedoken, begonnen mee te zingen. Voor men het wist kwamen soldaten van beide kanten uit hun loopgraven en schudden Duitsers en Engelsen elkaar de hand, deelden chocola, sigaretten en drank. Even was het vrede op Aarde.

I was lying with my messmate on the cold and rocky ground
When across the lines of battle came a most peculiar sound
Says I, "Now listen up, me boys!" each soldier strained to hear
As one young German voice sang out so clear.
"He's singing bloody well, you know!" my partner says to me
Soon, one by one, each German voice joined in harmony
The cannons rested silent, the gas clouds rolled no more
As Christmas brought us respite from the war

Als je er niet bij was zou je het niet hebben geloofd. Een dag later kwam al het bevel van hogerhand, generaals op comfortabele afstand van het front, om de beschietingen, het zinloze moorden om 50 meter niemandsland, te hervatten. De soldaten wisten niet waarom.

My name is Francis Tolliver, in Liverpool I dwell
Each Christmas come since World War I, I've learned its lessons well
That the ones who call the shots won't be among the dead and lame
And on each end of the rifle we're the same

Maarja wat wisten zij veel. Er zaten toch zeker hogere morele doelen achter deze oorlog der oorlogen? de miljoenen (!) gestorven jonge mannen waren toch een offer dat zinvol was?

In die tijd sneuvelden nog 90% militairen. Nu zijn dat 95% burgers. Maar dat terzijde.

De wereld staat vol met oorlogsmonumenten. Ieder land zijn eigen oorlogen. Iedere stad en ieder dorp in iedere tijd zijn eigen slachtoffers. Herdenken en herinneren. Vasthouden van negatieve energie. De achterblijvers bewaren de postume medailles van hun dierbaren in fraaie kartonnen doosjes, een brief van de minister. Zinvol was het om te sterven. En nodig bovendien. Eindelijk vrede. Op naar de volgende oorlog.

Bij ons herdenken we dus WWII met name. ‘Wij’ waren in WWI immers neutraal. Wat weten we vandaag? Zijn we inmiddels al weer wat verder? Nee, we zijn achteruit gegaan. Niet alleen zijn er meer oorlogen – en slachtoffers daarvan – dan ooit. In een wereld die alles heeft, is de norm afgunst, afscheiding, ongelijkheid, oorlog, In een wereld die naast regionale conflicten, sommigen langlopend andere nieuw, afstevent op WWIII, is het aan ieder van ons om aan te geven dat we er genoeg van hebben. Om een streep – en misschien de hakken – in het zand te zetten. Kijken we naar wie we werkelijk zijn en wie de ander is, is dan het verschil bepalend of de overeenkomst? Wie wil er nou eigenlijk oorlog? Welke belangen worden nu werkelijk gediend.

O’Connell stelt terecht de vraag, aan de hand waarvan wij  oorlogen zouden kunnen voorkomen. Benadrukken wij onze verschillen of onze overeenkomsten. Verschillen in ras, cultuur, rijkdom, religie en wat al niet. Alles was aanleiding voor oorlog. Alles is aanleiding voor oorlog. Maar als in het verleden bij het opstellen van wetten voor oorlogsvoering, of oorlogsvoorkoming, nog nadrukkelijk gekeken werd naar bijvoorbeeld christelijke normen en waarden – immers het christelijke Westen bepaalde de laatste honderden jaren het discours op deze planeet – dan zou nu gezocht moeten worden naar veel universeler waarden. Iets dat allen bindt en niet een dominante, sterke groep of subcultuur. Immers vrede is alles of niets. Voor rijk en arm is vrede gelijk. Net als dood.

O’Connell stelt voor om de schoonheid te kiezen. Een begrip overigens waar in Delft nog wel de nodige linkerhersenhelf discussie over gevoerd zal worden, maar gelukkig bepalen ingenieurs over het algemeen niet of, waar en wanneer er oorlog wordt gevoerd. Ingenieurs zijn uiteraard wel in hoge mate verantwoordelijk voor efficiënt wapentuig – god bless’um – maar dat terzijde. Schoonheid, zo stelt zij, is universeel. Wordt door allen gevoeld. Vanuit schoonheid kan vrede, stabiele en overtuigende vrede, worden bereikt.

Er is duidelijk nog wat werk aan de winkel, maar het is een fascinerende materie en eerlijk gezegd, met al die oorlogen gaande en nog te voeren, is alles de moeite van het onderzoeken waard. In een harde wereld die bewezen sterk is in het doden van dieren, planten en mensen, is het onderhand tijd om het roer eens om te gooien. Naar mijn mening ook de enige optie. Met groeiende uitdagingen geeft oorlog slechts een zekerheid: totale destructie. Misschien is dat in de ogen van sommigen kosmisch gezien onbeduidend, maar ik denk dat het de overgang betekend van een puberale naar een volwassen planetaire samenleving. En prettig bovendien.

Verplichte kost voor Delftenaren dus. ‘Van de schoonheid en de troost’ (Wim Kayser). En materiaal voor iedereen die zich niet wil neerleggen bij een wereld in oorlog, klaar om weer een nieuw momument op te richten voor hen die de pech hadden zich te moeten inzetten voor ‘nobele zaken’ om daarbij hun leven en dat van hun naasten te verliezen. ‘Call me a dreamer, but I’m not the only one!’ (John Lennon). Dat zouden meer mensen moeten doen. Samen een toekomst dromen en realiseren van vrede, samenwerking, creativiteit, kunstzinnigheid, en liefde.