Verdelen en heersen

COLUMN: Niemand vindt het gek om te werken voor een inkomen. Toch heb ik me altijd afgevraagd waarom de één zoveel meer verdient dan de ander. Dat wil zeggen… krijgt…. Al op de middelbare school leerden we dat economen, bankiers en advocaten veel meer verdienden dan ingenieurs. En dat terwijl de studie om ingenieur te worden een stuk lastiger is. Immers, ingenieurs verkopen géén gebakken lucht: je kunt niet doen alsof een brug een vrachtwagen kan dragen. Een vliegtuig vliegt of valt uit de lucht. Daar is weinig aan te verdoezelen. Dus waarom verdienen gebakken-lucht-studies dan toch zoveel meer? Zou dat misschien komen omdat we in een gebakken-lucht-wereld wonen?

Enfin, wist ik veel toen, dus koos ik voor het vak van ingenieur. Het leek me namelijk super veel meer interessant om echt iets te presteren. Dertien jaar mocht ik me bezighouden met de studie voor luchtvaart- en ruimtevaarttechniek. Ja dertien jaar! Helaas niet langer, want wat is er gaver dan studeren?! En ik heb nog een hoop andere dingen gedaan uiteraard. Mijn studieschuld mocht ik met een goedkope regeling in een keer terugbetalen en ik was vrij man! Opgeleid zonder schuld en op naar mijn eerste baan.

Uiteindelijk belandde ik weer bij de TU als docent bij mijn oude opleiding en later centraal als hoofd Studium Generale. Studeren is mijn passie en bij SG komen heel erg veel interessante dingen voorbij. Ik blijf iedere dag leren. Heel veel interessante vakgebieden die aanschurken tegen de Delftse studies of daar volledig buiten vallen. Filosofie, literatuur, politiek, andere wetenschappelijke disciplines… you name it. Je blijft leren.

Helaas voor mijn naïeve wereldbeeld zaten daar ook wat lessen tussen die me terugbrachten tot mijn mijmeringen over mijn oorspronkelijke idealen. Over inkomensongelijkheden en ander onrecht in de kennelijk gebakken-lucht-wereld. Dan moet je weten dat ik als kind van de ‘generatie nix’, ben gaan studeren en werken voor een beter wereld. Ja, ingenieurs kunnen soms inderdaad redelijk naïef zijn. Zeker in een wereld die gedomineerd blijkt te worden door haviken: de afgestudeerden in de gebakken-lucht-vakken dus. Ik dacht idealen, maar nee… Geld, daar draait het om. Ingenieurs blijken minder te verdienen omdat ze het eigenlijk niet snappen. Ze moeten niet zeuren maar vooral techniek ontwikkelen om anderen daar heel veel geld aan te laten verdienen. Een vliegtuig bouwen is leuk natuurlijk, maar speculeren op aandelen die met de luchtvaartsector te maken hebben bijvoorbeeld is veel lucratiever. Olie, oorlogen, schaarste aan grondstoffen… het levert in een stijgende en zelfs dalende markt gewoon meer op dan iedere dag achter de tekentafel gaan staan (voor onze huidige studenten: dat is een oude uitdrukking voor een soort ‘AutoCAD’ uit de tijd van Fokker). Vooral manipulatie en voorkennis leveren iets op, om nog maar niet van hedgefunds te spreken. En derivatenhandel. Ja, afgeleiden… laat dat maar aan ingenieurs over, die snappen wel wat een tweede of derde afgeleide is. Not dus!

Steeds meer vallen mij berichten op zoals laatst over de rijkste 62 mensen van deze planeet:

http://nos.nl/artikel/2081079-62-rijksten-bezitten-evenveel-als-armste-helft-wereldbevolking.html

En dan heb je nog mensen in Delft die dat helemaal niet zo’n slecht idee vinden. Maarja, waar leidt het toe he? Dat er straks 1 man is (ja sorry het zal geen vrouw zijn waarschijnlijk) die zo’n beetje de hele wereld bezit? En ben je dan meteen een socialist – wat is daar  mis mee trouwens? – als je hier vraagtekens bij stelt? Of is dat een scheldwoord om te zorgen dat je je mond houdt? Ow, en ik heb het niet over onze PvdA die inmiddels niet meer van de VVD te onderscheiden is. Ik heb het gewoon over dingen een beetje eerlijk verdelen.

Ik denk ook dat het gewoon gezond verstand is dat je beseft dat er iets niet klopt. Dit veelbekeken filmpje moet je misschien ook maar eens bekijken en als je daar dan een slecht gevoel van krijgt dan …. ja wat dan?

Ben je dan een socialist? Kijk, er is meer geld in de wereld dan ooit. De ECB poept iedere maand 60.000.000.000 Euro’s, gecreëerd uit gebakken lucht de EU in… Alleen het wordt extreem slecht verdeeld, hoewel sommigen die dicht bij het uitstroomgat zitten het daar niet mee eens zijn denk ik. In Amerika wordt nog meer bijgeboekt en dat terwijl het aantal mensen dat daar in tentenkampen en op voedselbonnen leeft inmiddels 1 op de 5 a 6 mensen is. Hmmm, en zou dat dan per ongeluk zijn of ‘by design’? En misschien zou het nog niet eens zo erg zijn als je een paar mensen hebt die veel hebben. Nadeel is alleen dat die dan meteen ook alles kunnen kopen en bepalen en dat is vrij ongewenst. Want waarom moet Bill Gates zich bezighouden met vaccinaties in Afrika? Waarom moet Marc Zuckerberg ons redden bij het vinden van een medicijn tegen Ebola?

http://www.businessinsider.com/how-much-countries-pledge-to-fight-ebola-2014-10?IR=T

We zijn toch allemaal gelijk en vrij geboren? Wat dan als één iemand bepaalt welk geloof het beste is? Of welke techniek, of welk bestuursmodel? Of dat we allemaal toch maar 80 uur per week moeten gaan werken? Of dat we op ons 50ste verplicht euthanasie moeten plegen? Of dat er alleen nog maar kwallen in de zee mogen leven en er op de plaats van het oerwoud alleen nog maar Palmolieplantages mogen staan…

Kijk, de ‘generatie nix’ (ook wel ‘verloren generatie’) waar ik uit kom, ging voor een betere wereld. Eentje waar we de honger uit de wereld zouden helpen. Eentje waar we een einde zouden maken aan oorlog, aan gebrek en armoede. Waar we ons stinkende best voor zouden doen om prachtige techniek te creëren, een einde te maken aan vervuiling, ziekte te genezen en nog veel meer… Maar wat blijkt? Er zijn meer oorlogen dan ooit, meer ziektes, meer mensen die kanker krijgen, meer armoede en ongelijkheid, meer dreiging, meer vluchtelingen, meer toezicht en controle, meer ontbossing en vervuiling, meer vissen vangen uit de oceanen, meer, meer, meer weet ik veel… Call me a dreamer, but am I stupid here? Is everybody stupid? Is dit toeval nogmaals, of gepland?

Het past allemaal wel bij deze tijd. Het is de tijd van de exponentiële curve. Alles neemt toe in een versneld tempo: de wereldbevolking, de hoeveelheid geld, de ongelijkheid, de angst en het ongenoegen, het aantal vluchtelingen, het afschaffen van mensenrechten en het aantal geheime verdragen dat wordt afgesloten (TTIP), het aantal opengefloepte beerputten (zeg maar Teevendealtjes en zo) de uitgaven voor het voeren van oorlogen, het bashen van Russen en Chinezen na Syriërs – waarom hebben we het hier niet over ? –

http://www.nu.nl/buitenland/4212865/ruim-11-procent-syrische-bevolking-dood-of-gewond.html 

… Irakezen en Libiërs, Palestijnen, Afghanen, Iraniërs, Noord-Koreanen, Somaliërs, Jemenieten, en velen anderen, het aantal onbenullige programma’s op een exponentieel gegroeid aantal TV-zenders, kosten voor studiefinanciering, etc. etc…. Alles gaat dus naar oneindig, maar ja, wat zit daar dan?

Zullen we dan nu maar hopen dat die ene persoon die ons straks in zijn eentje ‘bezit’ een klein beetje is aangesloten? Dat ie niet alleen heerst maar ook een beetje eerlijk verdeelt? Of wordt het tijd voor een beter idee? Nee, het is allemaal niet zo makkelijk. Blijf nadenken en vragen stellen!

ceterum censeo

Overigens ben ik van mening dat het logisch en abstract denkvermogen van ingenieurs vaker zou moeten doorklinken in het publieke debat. Ongeacht welk debat. Ingenieurs zijn in hoge mate verantwoordelijk voor alle gebruikte en misbruikte techniek in de wereld. Zij zouden zich veel nadrukkelijker moeten bemoeien met hoe en waar en door wie hun technologieën gebruikt worden. Een stevig basis in moreel en ethisch besef is hiervoor noodzakelijk, naast een goede kennis van de historie en de actualiteit van alle menselijke geloofssystemen: zoals daar zijn o.a. wetenschap, techniek, economie, filosofie, religie en politiek. Voorwaar geen sinecure, maar voor een werkelijk vreedzame ontwikkeling van onze soort van het allergrootste belang. Met respect voor elkaars standpunten in een taboe- en waardevrij debat, waar men openstaat voor de inzichten van de ander. Om zo in gezamenlijkheid, in het besef dat de menselijk soort een werkelijk oneindige creatieve potentie heeft, alle ontstane problemen op te lossen .

dr.ir. Coen Vermeeren, 11 februari 2016

 

 

 

 

 

 

5 Minute Survey: Engineers and their conscience

Everyone gets confronted with difficult decisions and responsibilities in life. Engineers however face especially impactful choices. Should you work on a drone, knowing that it can be used for spying or to kill people? Or on robots that take away millions of jobs; ships that end up polluting Asian beaches; GMO’s or pesticides that destroy ecosystems; or electronics that end up in African landfills?

In short, there is a shadow side to all technology, and SG is curious how you feel about your place in it. This small survey will help us get a little bit more insight into that. Of course, your answers will be processed anonymously.

Whether you are a student, alumnus, or a staff member, this survey is for you!

TAKE ME TO THE SURVEY

fb_header conscience

 

Is er reden voor klimaatoptimisme?

COLUMN: Na een uitgebreid Studium Generale Klimaatprogramma, en met ‘Parijs’  achter de rug, is het tijd om eens de balans op te maken. Veel hebben we voorbij zien komen, en voor velen is het nu echt ‘vijf voor twaalf’ geweest, Maar wat mij persoonlijk is bijgebleven is de toenemend drammerige hoeveelheid negativiteit die wordt gegenereerd door de klimaatalarmisten (overigens geldt dat niet voor de keurige sprekers die wij voor/tegen hadden bij Studium Generale hoor). En dat parallel aan ridiculisering en soms zelfs demonisering van zogenaamde ‘ontkenners’. Climate Change ontkennen – eerder was dat nog Global Warming, maar dat was niet houdbaar omdat de planeet niet meer zo blijkt op te warmen – staat volgens sommigen inmiddels gelijk aan het ontkennen van de Holocaust en wordt binnenkort waarschijnlijk dan ook ook strafbaar….

http://www.weeklystandard.com/article/sen-whitehouse-d-ri-suggests-using-rico-laws-global-warming-skeptics/963007

tot zelfs de doodstraf:

http://www.frontpagemag.com/point/170948/progressive-professor-demands-death-penalty-global-daniel-greenfield

Het debat is dus zwaar gepolariseerd en iedere zichzelf respecterende wetenschapper en politicus kan zich dus maar het beste verschuilen achter de consensus… Of is dat zo? Dat lijkt me namelijk heel erg gevaarlijk en het dwong mij om eens goed in de materie te duiken. Iets dat geen vanzelfsprekendheid is en onaangenaam bovendien, immers het is erg comfortabel om je aan te sluiten bij de consensuswetenschap. Daarmee blijf je namelijk met de meeste mensen bevriend, hou je je baan en hoef je geen ingewikkelde betogen te houden over de meest complexe wetenschap die er zo’n beetje bestaat: een vergelijking met iets teveel onbekenden…. modellen gebaseerd op iets te veel variabelen die weer gebaseerd zijn op iets te veel data verzameld en gemeten met iets te lastige meetmethoden over iets te korte tijdsperiodes… Ach, en je weet van computermodellen, onzin in – onzin uit.

We hebben getracht een gebalanceerd programma te maken bij Studium Generale met voor- en tegenstanders van de consensus. Dat is redelijk gelukt denken we, hoewel we erg vooringenomen waren met 18 voor – 2 tegen…. Maar zelfs dan kun je nog altijd kritiek krijgen natuurlijk – namelijk dat je 2 tegen hebt geprogrammeerd… Zelf schrok ik pas echt van twee studenten die ons onafhankelijk van elkaar mailden met de vraag waarom wij deze ‘klimaatontkenners’ een podium gaven om hun ‘onwetenschappelijke’ verhaal te komen doen… Hmmm, nou, euhm, we zitten op een universiteit, dus een inhoudelijk en oorbaar debat moet toch te allen tijde mogelijk zijn, zou je zeggen? Noodzakelijk zijn misschien zelfs….? Kennelijk niet…

Het betrof o.a. de lezing van Marcel Crok, iemand die in de afgelopen 10 jaar al vele duizenden uren studie heeft verricht inzake het klimaat, lezingen geeft voor politici en wetenschappers – het KNMI bijvoorbeeld, geen onbelangrijke speler in ons land – iemand die boeken schrijft, enfin dus niet iemand die gisteren uit het ei is gekropen en toevallig ook ‘een mening heeft’.

https://sg.tudelft.nl/event/hoezo-5-voor-12-waarom-ons-klimaat-niet-gered-hoeft-te-worden/

Wat bezielt een aankomend ingenieur om zo’n standpunt in te nemen? Op onze vraag – na hen vriendelijk voor hun mail te hebben bedankt – of ze die avond wilden komen om met dhr Crok in debat te gaan, werd verbazingwekkend genoeg ontkennend geantwoord. Men ‘ging niet in debat met onwetenschappelijke sprekers waarvan de mening afweek van die van de meerderheid van wetenschappers’… ‘Die komen altijd met zo’n stortvloed aan informatie dat er geen zinnig woord tegenin gebracht kan worden…’ Arme Einstein dacht ik nog en ik moest daarna meteen denken aan de pauselijke bul Ineffabili Deus uit 1854 … waarbij de toenmalige Paus, ongetwijfeld na zorgvuldig overleg met de curiekardinalen, de mannelijke intelligentia van die dagen, ‘ontdekt’ had dat Maria onbevlekt ontvangen moest zijn geweest. Waarschijnlijk na bestudering van jaarringen van Ceders uit Libanon van 2000 jaar oud, of boringen in het ijs op de berg Ararat o.i.d. Enfin, om hun moverende redenen was duidelijk dat dit de enige waarheid was.

Overigens wie vindt dat dit een slechte, stigmatiserende vergelijking is die nogal afleidt van de zaak, hij of zij kan niet slechter geïnformeerd zijn. De huidige Paus heeft zich met zijn laatste bul, Laudato Si, en zijn toespraak voor de VN dit jaar, uitdrukkelijk gemengd in de klimaatdiscussie, waarmee de oude religie (de RK kerk) en de nieuwe religie (volgens een toenemend aantal critici de ‘consensuswetenschap’) het voor het eerst sinds tijden weer eens roerend met elkaar eens zijn. Het kan verkeren. [Overigens ben ik naast wetenschapper ook nog steeds niet uitgeschreven als Katholiek, praat regelmatig met zowel wetenschappers als priesters en bisschoppen, dus mag ik best dergelijke vergelijkingen maken.]

Enfin, iemand die boven iedere verdenking staat is was de andere ‘denier’, – sommigen zeggen liever integere onafhankelijke denker –  TUDelft hoogleraar Salomon Kroonenberg. Een heerlijke spreker, niet in de laatste plaats omdat hij met de meest fantastische voorbeelden komt die iedereen – wetenschapper of niet – kan begrijpen en aanvoelen, maar bovendien iemand met relativeringsvermogen en de nodige humor! Iemand ook die de tijdschalen wat ruimer neemt – hij is geoloog – om daarmee e.e.a. in perspectief te plaatsen. Shockerend is zijn verhaal wel. Het impliceert namelijk niet minder dan dat de consensuswetenschap – u weet wel, het collectief aan tijdelijke waarheden die door een meerderheid van de wetenschappelijke meningdragers (kardinalen) wordt aangehangen en tot de ene absolute waarheid wordt bestempeld (onbevlekte ontvangenis – we vieren dat overigens op 8 december) en waar vervolgens continue door iedereen aan wordt gerefereerd (redelijk kritiekloos en zonder al teveel zelfstudie meestal – en uiteindelijk vergeten we waar het ook al weer vandaan kwam) en waar alle onderzoeksmiddelen aan worden toegekend (kaarsengeld) en die erg in de smaak valt bij nogal wat stakeholders (priesters, pausen en politici bijvoorbeeld) – er best een behoorlijk beetje naast zou kunnen zitten. [pun intended]

Op dat moment ontstaat er bij mij altijd weer een cui bono momentje… wie heeft hier eigenlijk belang bij? Volgens het Climate Change Business Journal, gaat er per jaar 1500 miljard dollar om in de klimaatbusiness. Dat is 4 miljard per dag. Best een leuke markt eigenlijk… Maar dat volledig terzijde uiteraard.

Aan de andere kant, er moeten wel wat meer academici van onbesproken gedrag te vinden zijn die de nuance zoeken. Zijn die er? Ja wel degelijk. Ik zal er een paar noemen:

Nobelprijswinnaar natuurkunde, Ivar Giaever – toespraak juli 2015:

En de oprichter van de Weather Channel in de VS, (Altijd leuk om CNN een veeg uit de pan te zien krijgen. Als je lang genoeg luncht in de Aula kom je ze vast een keer tegen op het grote scherm daar….) John Coleman:

Of een Lord Christopher Monckton, vooral politicus maar ook schrijver, journalist en uitvinder, iemand met ongekende ingangen bij wetenschappers en politiek – uiterst illustratief voor studenten omdat het hier o.a. gaat over het lezen van grafieken… een noodzakelijke vaardigheid die kritisch denken stimuleert…

Maar ook de Nederlandse klimaatonderzoeker Richard Tol recent nog in het AD:

http://www.ad.nl/ad/nl/5596/Planet/article/detail/4211757/2015/12/21/De-aarde-kan-best-een-paar-graden-warmer.dhtml

En voor de liefhebbers, er is ook een wiki voor mensen met afwijkende meningen: https://en.wikipedia.org/wiki/List_of_scientists_opposing_the_mainstream_scientific_assessment_of_global_warming (Laten we hopen dat dat niet een soort death list is voor toekomstige door Amerikaanse presidenten gesanctioneerde drone aanvallen…). En nogal wat andere academici – die misschien wat minder bekend zijn – als je even een zoekmachine gebruikt. Dan hebben we het nog niet eens over Wikileaks en Climategate. Ongemakkelijke feiten die we niet zomaar terzijde zouden moeten schuiven maar moeten zien voor wat het is… weeffouten in het systeem die leiden tot perverse prikkels (zoals Joris Luyendijk ons vertelde over het bankensysteem), ook bij wetenschappers.

Over suggestief gebruik van data nog een heel mooi overzicht:

Pseudoscience ?

Een mooie samenvatting van de ‘wetenschap’ achter Global Warming – sorry, ik bedoel Climate Change – namelijk het feit dat Climate Change ALLES verklaart, wordt hier gegeven door James Corbett:

Optimisme ?

Is er reden om wat minder pessimistisch te zijn over stijgende temperaturen en zeespiegels door de mens veroorzaakt? Jazeker! En gelukkig maar wat niet wil zeggen dat we niets zouden moeten doen om de trends in de gaten te houden om onze habitats aan te passen aan de altijd optredende veranderingen van het planetaire klimaat. Immers dat is alleen maar verstandig, het klimaat verandert namelijk inderdaad. Continu! Met of zonder ons. Maar heb niet de illusie dat we er op een andere dan een adaptieve manier iets aan zouden moeten willen doen.

Daarbij verhoede de Almachtige dat we aan geo-engineering gaan doen: actief het klimaat beïnvloeden om bepaalde effecten te genereren. Op de eerste plaats omdat nu duidelijk is dat we niet zelf verantwoordelijk zijn voor de veranderingen in het klimaat, maar vooral omdat we werkelijk geen enkel idee hebben wat we dan precies doen en welke effecten dat heeft. Er zit geen enkele veiligheidsfactor op dat verhaal en ik vond in dat opzicht de lezing van Herman Russchenberg – directeur Climate Institute in Delft – erg verhelderend en eerlijk.

https://sg.tudelft.nl/event/geo-engineering-2/

Hij gaf toe dat een van de belangrijkste eisen aan zo’n exercitie moet zijn dat het omkeerbaar is. En dat weten ze gewoon niet. Afblijven van die planeet dus! Ook al omdat het enorme hoeveelheden energie en/of chemicaliën kost om op de schaal van onze planeet aan de klimaatknoppen te draaien. Met andere woorden, meer CO2 waar men zo bang voor is, en tegelijkertijd het vergiftigen van lucht, water en aarde – en onszelf ? – met chemische middelen…

Verandering of Vervuiling ?

En dat brengt mij op het naar mij enige waar het over zou moeten gaan: vervuiling! CO2 is een namelijk wel een van de indicatoren van planetaire vervuiling door de mens. En dat is op dit moment de allergrootste bedreiging. Op een inmiddels ongekende schaal wordt ons milieu verwoest en vervuild. Op sommige plekken onherstelbaar en onomkeerbaar beschadigd. Om maar een paar recente nieuwsberichten – waar het daarna in het publieke debat uiteraard totaal niet meer over gaat – te citeren:

‘Leven in zee in 40 jaar tijd gehalveerd’

http://www.nu.nl/wetenschap/4126906/leven-in-zee-in-veertig-jaar-tijd-gehalveerd.html

‘Kwart alle landbouwgrond uitgeput’

http://www.nu.nl/buitenland/2679750/kwart-alle-landbouwgrond-uitgeput.html

Het kappen en opstoken van het tropisch regenwoud voor de aanleg van oa. palmolieplantages gaat onverminderd door:

http://www.nrc.nl/next/2015/11/23/zijn-de-bossen-nog-te-redden-1562158

https://en.wikipedia.org/wiki/Deforestation_in_Indonesia

Met andere woorden: ja we moeten minder CO2 uitstoten omdat het verbanden van fossiele brandstoffen (met alles wat dat impliceert) planetair suïcidaal is – want leidt tot ongelooflijk vervuiling. En het is daarbij volkomen onnodig. Nicola Tesla [google: Tesla free energy] wist ruim 100 jaar geleden al dat de mens geen olie, steenkool of gas nodig heeft om energie te genereren. En ook geen kernenergie. Er bestaat een andere natuurkunde die, zoals Herman Wijffels het zo mooi uitdrukte in zijn laatste lezing bij Studium Generale, ‘nog in de laboratoriumfase zit’.

https://sg.tudelft.nl/event/een-nieuwe-wereld-waarden-bewustzijn-en-techniek-van-de-mensheid-2-0/

Ik bedoel dan ook geen LENR – low energy nuclear reaction –  waar we op dit moment steeds meer van horen en wat naar mijn mening zeker een grote tijdelijke bijdrage kan leveren aan onze energievoorziening – ver te verkiezen boven fossiel, wind, water en bepaalde vormen van zonne-energie. Ik bedoel dan zero point energy of vrije energie. Gelukkig beginnen daar meer mensen in ‘te geloven’ – wat niet nodig is trouwens maar gewoon als uitdrukking gangbaar is – hoewel het iets is dat evident is uit mijn eigen topic, ufo’s, maar dat terzijde.

Cui bono zei ik al… Daar moeten we naar kijken, dat kan niet anders. Wie hebben er belang bij het alarmistische klimaatveranderingsverhaal? Zijn dat politici die op zoek zijn naar nieuwe vormen van belasting? Wordt dat geld dan geïnvesteerd in klimaatmaatregelen of hebben we het over belastingen die gebruikt zullen worden om andere gaten in de gouvernementele begrotingen te dichten? Misschien om eerst oorlogen te beginnen en daarna de terroristen die daarvan het gevolg zijn te bestrijden? Of zijn dat bedrijven die op zoek zijn naar nieuwe markten? Uiteraard betalen grote bedrijven zelf niets. Grote bedrijven betalen namelijk geen belasting. Hier is uiteraard wel sprake van klimaat, maar dan in de vorm van een gunstig vestigingsklimaat. Zijn dat de vele duizenden en duizenden wetenschappers die onderzoek doen naar klimaatverandering? Nouja alleen als je je beweegt in het aangenaam warme consensusklimaat. Dan heb je een mooi inkomen en voldoende onderzoeksfondsen.

De vele honderden miljarden die nodig zouden zijn voor mitigatie of adaptatie komen linksom of rechtsom uit de zakken van de burger.  In welke zakken verdwijnen ze dan? Hmm, let me think….

http://www.eenvandaag.nl/index.php/binnenland/trending-vandaag/56841/trending_80_rijksten_vs_3_5_miljard_armsten

Of denk je dat deze 80 niet van plan waren om een graantje mee te pikken van de klimaatdiscussie?  Of, zoals sommigen zeggen, misschien wel deze hele (non)discussie zijn gestart… En sommigen zeggen dat dit veel gevaarlijker is voor de mensheid dan klimaatverandering. Overigens is cui bono? meestal een moeilijk eenduidig te beantwoorden vraag; cui non bono? is altijd een stuk duidelijker… maar dat terzijde.

Overigens over grote bedrijven gesproken – en politici en zo – die zich druk maken over global warming…

http://www.dailymail.co.uk/travel/travel_news/article-2916539/World-Economic-Forum-Skies-Switzerland-double-number-private-jets.html

Niemand kan zonder humor! Waarschijnlijk is dit aantal zwaar overdreven, maar daar gaat het nou niet om.

En dan is er uiteraard ook een enorme geo-politiek factor die meespeelt. Landen worden tegen elkaar uitgespeeld. Het uitstootgedrag wordt gedemoniseerd en binnenkort afgerekend. Dit kan leiden tot oorlogen. Of enorme schadeclaims (TTIP?) Net als oorlogen die gevoerd worden om olie en gas. En water binnenkort. Ook onze geschiedenis speelt hierin een rol: (neo)kolonialisme – het Westen tegen… de rest. Wanneer begint je verantwoordelijkheid als land? Vandaag pas of al honderden jaren geleden? En mogen India en China alstublieft ook een beetje CO2 uitstoten? Sommigen gaan zo ver dat ze zelfs het hele Syrie-conflict aan klimaatverandering toeschrijven…

http://www.theguardian.com/uk-news/2015/nov/23/prince-charles-climate-change-may-have-helped-cause-syrian-civil-war

Geo-politieke onzin? Nouja, pas op, de Windsortjes bestieren nogal veel land en hebben invloed in nogal wat delen van de wereld. Overigens wist je dat Engeland op twee of drie landen na met iedere land op de wereld in oorlog is geweest?

http://www.telegraph.co.uk/history/9653497/British-have-invaded-nine-out-of-ten-countries-so-look-out-Luxembourg.html

Over planetaire business modellen gesproken. Deze agenda is al honderden jaren oud. Actueel? Hoe het ook zij, de economie van de toekomst – het verdienmodel – zal de komende tientallen jaren gedomineerd worden – als het aan de alarmisten ligt – door CAP & TRADE- achtige modellen. En als die alarmisten hun zin krijgen zal je voor iedere uitademing straks moeten gaan betalen. En denk maar niet dat jij dat stiekum kunt doen….. uitademen…. Een chipje in iedere pasgeborene zal alles registreren. Wat dan wel weer fijn is, is dat we niet meer zoveel hoeven te sporten… Immers dat veroorzaakt alleen maar meer CO2. Beste is gewoon op jezelf in een hoekje, rustig met je iphone en je tablet…. hoewel….

http://www.bbc.com/news/business-30532463

En zeker niet in de TU Libray, alleen maar ingewikkeld…

http://delta.tudelft.nl/artikel/tassencontrole-bij-tu/30838

Nee, het is allemaal niet zo makkelijk. Blijf nadenken en vragen stellen!

ceterum censeo

Overigens ben ik van mening dat het logisch en abstract denkvermogen van ingenieurs vaker zou moeten doorklinken in het publieke debat. Ongeacht welk debat. Ingenieurs zijn in hoge mate verantwoordelijk voor alle gebruikte en misbruikte techniek in de wereld. Zij zouden zich veel nadrukkelijker moeten bemoeien met hoe en waar en door wie hun technologieën gebruikt worden. Een stevig basis in moreel en ethisch besef is hiervoor noodzakelijk, naast een goede kennis van de historie en de actualiteit van alle menselijke geloofssystemen: zoals daar zijn o.a. wetenschap, techniek, economie, filosofie, religie en politiek. Voorwaar geen sinecure, maar voor een werkelijk vreedzame ontwikkeling van onze soort van het allergrootste belang. Met respect voor elkaars standpunten in een taboe- en waardevrij debat, waar men openstaat voor de inzichten van de ander. Om zo in gezamenlijkheid, in het besef dat de menselijk soort een werkelijk oneindige creatieve potentie heeft, alle ontstane problemen op te lossen .

dr.ir. Coen Vermeeren, 5 december 2015

Pier Vellinga: klimaat verandering

Een blog van Michiel Nijsen, die mede vorm gaf aan het klimaatprogramma van Studium Generale:

klimaat verandering, hoezo klimaat verandering

Niet een heel enthousiaste titel zou je kunnen denken, maar Pier Vellinga doet in dit boek een geslaagde poging feiten en fabels te scheiden van open vragen. Hiermee levert hij een wezenlijke bijdrage aan het publieke debat, waar dit niet altijd duidelijk is. Bovendien zijn de twee pinguins wel erg schattig op de cover.

Pier Vellinga is een gerenommeerd klimaatwetenschapper die zich al vele jaren bezig houdt met dit onderwerp. In dit boekt bewijst hij in simpele en aantrekkelijkere bewoordingen de complexiteit van het onderwerp te kunnen uitleggen. Zo gaat hij uitgebreid in op de manier waarop wij tot nu toe naar dit probleem keken, en hoe dit van invloed is op de conclusies van IPCC.

Aan het einde van het boek gaat Pier in op diverse fabels, nadat hij de feiten benoemd heeft. De feiten zijn volgens hem de volgende: de broeikasgasconcentratie is de afgelopen decennia gestegen in de atmosfeer, broeikasgassen houden warmte vast in laboratorium experimenten en de moleculaire eigenschappen van broeikasgassen in de atmosfeer vertonen eigenschappen die fossiele brandstoffen aanwijzen als belangrijke bron. Hiernaast benoemt hij een stel fabels. Hierover meer.

  1. De opwarmende werking van CO2 is slechts een hypothese. In de ogen van Pier is de werking van broeikasgassen in laboratoria aangetoond en speelt dit effect ook op de schaal van de aarde, ondanks dat het lastig is proeven uit te voeren op dit schaalniveau. Dit laatste punt onderbouwd hij op basis van 1) berekeningen van de temperatuur op aarde en planeten zonder broeikasgassen, 2) de samenhang tussen CO2 en temperatuur in het geologische verleden van de aarde, 3) satteliet-metingen van uitgaande infraroodstraling en 4) metingen van de opwarming van de aarde sinds 1990 die in de lijn liggen van modelvoorspellingen.
  2. Het wordt niet warmer; de metingen van de temperatuur kloppen niet. In de ogen van Pier is dit een fabel, omdat de invloed van verstedelijking op temperatuurmetingen steeds beter wordt gecorrigeerd in de data en de resultaten van sattelieten die dit probleem niet kennen komen goed overeen.
  3. Niet de aanwezigheid van broeikasgassen, maar de zon warmt de aarde op. Ook dit is een fabel in de ogen van Pier. De gegevens over zonnevlekactiviteit worden iedere paar jaar zo geïnterpreteerd dat zij een aanzienlijke bijdrage van de zon zouden aantonen, maar de verwachte koeling blijft vooralsnog uit. Er is een bijdrage van de zon aan temperatuurvariatie, maar deze staat niet in verhouding tot de bijdrage van broeikasgassen.
  4. Overschakelen op een klimaat-neutrale energievoorziening brengt de economie in gevaar. Investeringen niet-duurzame energievoorzieningen zijn ook duur, iets wat in Piers ogen vaak wordt vergeten. Als gevolg blijkt uit studies dat het effect van overschakelen op een duurzame energievoorziening op de economie minder dan 0.1 procent per jaar bedraagt.
  5. De zeespiegel kan de komende 30 jaar met vele meters stijgen. Het is een misverstand dat de zeespiegel op een termijn van 30 tot 50 jaar met meerdere meters zou kunnen stijgen. Wel kunnen de broeikasgassen die de komende decennia vrijkomen voor een dergelijke stijging op de langere termijn zorgen.
  6. De menselijke beschaving wordt ernstig bedreigd door klimaatverandering. Ook in de tijd van de dinosauriërs was het warmer op aarde en toen was het leven uitbundig. Echter, er zal wel degelijk zijn, grote schade zelfs, maar de aarde en de natuur zullen zich herstellen na forse veranderingen. Voor de mens zijn er wel degelijk problemen zoals een verhoogd risico op overstromingen, risico’s voor biodiversiteit, watertekorten in de landbouw en meer bosbranden.

Pier Vellinga eindigt zijn boek met de opmerking dat het klimaatvraagstuk grotendeels kan worden opgelost door innovatie en technologische vernieuwing, mits we hierin blijven investeren en ons gedrag hierop aanpassen. Een hoopgevend einde van een boek dat helder is over de onzekerheden omtrent dit probleem, gezien vanuit de mainstream wetenschap, maar met een heldere open blik. Een boek dat zeker de moeite waard is om te lezen!

Een lezing van Pier Vellinga staat gepland voor 7 december a.s.:

https://sg.tudelft.nl/event/omgaan-met-klimaatverandering/

 

 

Meegevoerd door storm: Essex & McKitrick

Een blog van Michiel Nijsen, die mede vorm gaf aan het klimaatprogramma van Studium Generale:

Meegevoerd door een storm: Essex & McKitrick

Bij dit zeer intrigerende boek vraag je je dikwijls af of de auteurs zijn meegevoerd door een storm, of dat dit de wetenschappelijke wereld is, waar zij op doelen. De informatie is vaak zeer controversieel en adresseert de basis achter de klimaatwetenschap en de problemen hierin. Door vervolgens deze informatie te vertalen naar het actuele probleem komen de auteurs tot de conclusies dat we niet kunnen weten of dit probleem bestaat, en dat we zeker niet kunnen weten hoe we hier mee om moeten gaan als het probleem bestaat. De auteurs vertolken hun visie vol humor en houden gepaste afstand tot de materie, wat ertoe leidt dat ze zichzelf niet altijd even serieus nemen. Een verfrissende aanpak.

Het is niet simpel om de visie van Essex & McKitrick samen te vatten in een blog. Zoals ze zelf zeggen; soms vereist een onderwerp meer effort om een goed beeld te vormen. Als je dan niet investeert heb je kans dat je blijft zitten met halve waarheden en een hoop misverstanden. Toch zal ik een poging wagen, met daarbij het dringende advies dit boek zelf te lezen, als je dit type kennis interessant vindt!

 

51kVJMKGfuL._SX322_BO1,204,203,200_

Allereerst schetsen Essex & McKitrcik de klimaatwetenschap als volgt. Zij zeggen dat we redelijk veel weten over de regels die gelden in het atomaire domein, zoals de fundamentele fysica deze beschrijft. In het ‘menselijke’ domein waar alles ongeveer 1015 macht groter is, kunnen we een redelijk begrip vormen op basis van de wetten uit het atomaire domein en de vele waarnemingen die we hebben. Dit lukt echter niet altijd. Zo kunnen we de stroom van water door een simpele buis niet voorspellen door problemen met turbulentie en raken we in de problemen als de atomaire wetten op complexe wijze in elkaar grijpen, zoals bij complexe processen met filamenten in het klimaatsysteem (zie bijv hier). Het klimaat speelt zich af in een systeem wat wederom 10 tot de 15de macht hoger ligt. In dit systeem hebben we weinig waarnemingen en grijpen de atomaire wetten op zeer complexe wijze in elkaar. We hebben geen ‘enchanted’ computer die alle moleculen en hun bewegingen kan modelleren en we weten dat zeer kleine veranderingen grote gevolgen kunnen hebben (butterfly effect, zie hier). Conclusie: het is lastig zo niet onmogelijk om iets met grote betrouwbaarheid over dit systeem te zeggen. En naast onzekerheid zouden wij het eigenlijk moeten hebben over ‘nescience’: een gebrek aan basisbegrip van iets waardoor elke theorie een vorm van tasten in het duister is (zoals bijv bij zwarte gaten zie hier).

Punt 2: mondiale temperatuurreeksen. Hier stuiten Essex en McKitrick op een fundamenteel probleem: een mondiale temperatuur bestaat niet in hun ogen. Hoe zit dit zul je denken? Hieronder een korte uitleg, met wederom het advies hun boek te lezen voor meer info. Het punt dat Essex & McKitrick maken is dat je bij de berekening van een gemiddelde, keuze hebt uit oneindig veel methodes. Het ‘arimetrische gemiddelde’ is de meest bekende; je telt alle waardes op en deelt door het aantal waardes. Echter, bijvoorbeeld bij kinetische energie leidt deze methode niet tot een fysisch relevant getal. Bovendien, bepaalt de methode wel degelijk het gedrag van het gemiddelde, zeker als de trend relatief klein is in verhouding tot de dagelijkse spreiding zoals bij temperatuur. Daar komt bij, dat we de juiste methode niet kunnen bepalen voor de variabele temperatuur, omdat deze extensief is, wat wil zeggen dat ze een conditie van een systeem weergeeft, en dat de waardes opgetelt geen betekenis hebben. Bijvoorbeeld, de totale temperatuur van een kamer in termen van opgetelde individuele temperatuurmetingen heeft weinig betekenis, zoals eenieder intuitief zal aanvoelenen. Conclusie: we weten niet hoe de gemiddelde temepratuur te bepalen, dit getal heeft geen betekenis en een andere methode kan leiden tot andere resultaten. Niet zo’n gunstige conclusie voor IPCC, die haar theorie grotendeels baseert op het feit dat opwarming is waargenomen tijdens de 20ste eeuw.

Punt 3: de wetenschap en objectiviteit. Essex & McKitrick dragen diverse redenen aan die de klimaatwetenschap mogelijk minder objectief maken dan andere takken van sport, naastdat zij erkennen dat elke vorm van wetenschap in wezen subjectief is. Bij klimaatwetenschap is het echter zo dat modelleurs een centrale rol hebben zonder dat zij over fundamentele kennis beschikken, dat de sfeer in wetenschapsland niet gunstig is voor ‘klimaatsceptici’ (zie bijvoorbeeld deze editorial van nature in 2003) en dat er bepaalde ontwikkelingen zijn in de relatie tussen wetenschap, politiek en media die eenzijdige voorlichting bevorderen, in de ogen van Essex & McKitrick. Dit laatste punt wordt verder uitgewerkt als volgt: een verhoogd niveau van zekerheid bij zowel naar buiten tredende wetenschappers als politici zorgt voor druk op de andere partij om zijn niveau van zekerheid te verhogen. Bij politici gebeurd dit doordat een hoog niveau van wetenschappelijke zekerheid concrete acties vereist. Bij naar buiten tredende wetenschappers wordt de druk om zekerheid te geven verhoogd doordat politic informatie vragen hoe om te gaan met het probleem en hier geld voor geven. Hierbij grijpen Essex en McKitrick ook terug op de ontwikkeling van de theorie van IPCC sinds de jaren 80, waar eerst een zeer laag niveau van zekerheid werd geclaimd, dat steeds verder verhoogd werd, ook soms zonder aanzienlijke verbetering in wetenschappelijk begrip van de situatie.

Over het IPCC concluderen Essex en McKitrick dat dit een gekleurde organisatie is die tegenwicht mist. Op zich zijn zij zeer te spreken over de integriteit van alle partijen en de efforts die zij leveren. Echter, in hun ogen spelen bepaalde dynamieken die niet leiden tot objectieve wetenschap, zonder dat iemand daar echt iets aan kon doen. Tegelijkertijd is het aan de orde om wakker te worden en ons weer te richten op wat echt een belangrijk is: in hun ogen de meer fundamentele klimaatwetenschap waar een verbeterd begrip van het system kan worden behaald.

Al met al bieden Essex & McKitrick verrassende inzichten en een verbeterd begrip van de fundamenten van deze zeer complexe tak van wetenschap. Het lezen van hun boek is 1 groot avontuur. Zoals op de voorkant staat: “Essex and McKitrick effectively demolish most of what you think you know”.

 

 

 

 

Klimaat scepsis: Warren Meyer

Een blog van Michiel Nijsen, die mede vorm gaf aan het klimaatprogramma van Studium Generale:

graphic_copy_500_501Climate-skeptic.com: the view of Warren Meyer

In zijn eigen woorden beschrijft blogger Warren Meyer van climate-skeptic.com zijn positie als volgt:

“I am a “lukewarmer”, which means a skeptic that agrees that man-made CO2 is incrementally warming the Earth but believes that the amount of that warming is being greatly exaggerated.  In addition, I believe that the science behind evidence of current “climate change” is really poor, with folks in the media using observations of tail-of-the-distribution weather effects to “prove” climate change rather than relying on actual trend data (which tend to show no such thing)”.

Hij zit dus ongeveer in hetzelfde kamp als Marcel Crok die we eerder bespraken. Hierbij is het belangrijk te zien dat het klimaatdebat uiteraard evenveel kampen als experts telt. Iedereen heeft zijn eigen blik, en alle meningen verschillen. Dit maakt de taak van IPCC ook zo intrigerend, uitdagend en riskant. Want hoe verenig je al die meningen in 1 visie zonder af te doen aan de complexiteit en nuance van de wetenschap?

Maar nu verder over de visie van Warren Meyer. Hij bestrijdt verschillende punten die door de ‘mainstream’ wetenschap als waar worden aangenomen. Allereerst gaat hij in op de consensus die er zou bestaan onder wetenschappers over dit onderwerp. Als je even over het internet struint, vindt je hierover uiteenlopende berichten. Zo zijn hier

http://www.pbl.nl/nieuws/nieuwsberichten/2015/klimaatenquete-vragen-en-antwoorden

en

http://tigger.uic.edu/~pdoran/012009_Doran_final.pdf

verschillende wetenschappelijke papers die n.a.v. interviews met wetenschappers op goed onderbouwde wijze concluderen dat er een grote consensus is. Aan de andere kant hier

http://www.populartechnology.net/2009/10/peer-reviewed-papers-supporting.html

en

http://www.cornwallalliance.org/2014/07/16/climate-consensus-nonsense/

diverse websites en artikelen die hier grote vraagtekens bij plaatsen en met eigen bewijslast komen. Een consensus is natuurlijk relevant, maar uiteindelijk dient wetenschap sowieso te gaan over feiten en argumentaties en niet over het aantal wetenschappers dat het hiermee eens is (zie bijv hier een artikel over Galileo’s situatie vertaalt naar de huidige discussie).

Warren Meyer zegt hierover dat er inderdaad 97% consensus is over iets, maar niet over datgene waar men op doelt.

Een tweede punt dat Warren Meyer aansnijdt in zijn presentatie en layman’s skeptical position document (zie hier),

http://www.coyoteblog.com/Skeptics_Guide_to_Anthropogenic_Global_Warming_v1.0.pdf

is dat de IPCC theorie diverse onderdelen kent. Waar Warren het ermee eens is dat het broeikaseffect bestaat en de aarde opwarmt door verhoogde CO2 concentraties, is hij het niet eens met de verwachte sterkte hiervan door het idee dat positieve feedbacks in dit systeem de overhand hebben (gerelateerd aan klimaatgevoeligheid zoals eerder besproken). Hij noemt hierbij de diminishing return van verhoogde CO2 concentraties: d.w.z. dat een verhoging met een bepaalde concentraties meer effect heeft dan een opvolgende verhoging met dezelfde concentratie.

Warren doet een goede poging om de basis achter onze wetenschap over dit systeem uit te leggen. Heb je behoefte dit weer even op te frissen, kijk dan zeker naar zijn presentatie of rapport. Vervolgens gaat hij in op temperatuurcurves van de 20ste eeuw. Hij beargumenteert dat de statistische aanpassingen om te compenseren voor onregelmatigheden bij metingen qua grootte gelijk zijn aan de uiteindelijke trend. Toch neemt hij waar dat satteliet-metingen meer recent een soortgelijke trend lieten zien, wat de betrouwbaarheid van bestaande curves bevestigt. Echter, het idee dat klimaatverandering zou accelereren wordt bestreden door Warren Meyer. Ook noemt hij dat de voorspellingen die door klimaatwetenschapper James Hansen aan het Amerikaanse Congres werden gepresenteerd in 1988 uiteindelijk sterk overdreven bleken. Verder gaat hij in op onderwerpen als de opbouw en betrouwbaarheid van modellen, de waargenomen pauze in opwarming, de subjectiviteit in medialand, framing van het debat, gebrek aan circumstantieel bewijs en de ‘Urban Heat Island’ bias. Ben je geïnteresseerd in deze onderwerpen? Kijk dan zeker op de site van Warren Meyer: www.climate-skeptic.com.

“Don’t panic”; een zinnetje dat vaak terugkomt op de website van Warren Meyer. En tegelijk een belangrijke vraag in het debat. Is er reden voor paniek of niet? Warren Meyer beargumenteert op overtuigende wijze dat het allemaal wel meevalt, maar er zijn natuurlijk ook anderen die hier anders tegenaan kijken. Wie moet je dan geloven? Een lastige vraag. Warren Meyer heeft een hoop titels achter zijn naam staan, maar zo ook velen die iets anders beweren. Ook de ‘feiten’ zijn niet altijd onomstreden zoals blijkt uit de discussie over een consensus of niet. Op zich een simpele vraag zou je zeggen, maar zelfs daarover lopen de meningen uiteen. Hoe nog wijs te woorden uit dit debat is daarom een uitdaging. Soms kan intuïtie een goede raadgever zijn, als je dit niet verward met persoonlijke voorkeur of belangen. Wat denken jullie zelf?

 

 

 

De staat van het Klimaat

Een blog van Michiel Nijsen, die mede vorm gaf aan het klimaatprogramma van Studium Generale:

De visie van Marcel Crok: een vreemde eend in de bijt?

Wetenschapsjournalist Marcel Crok is een van de bekendste Nederlandse experts die in het klimaatdebat een kritische stem laten horen. Hij adviseerde de regering over de IPCC-rapporten en leidt Climate Dialogue.org, een platform om constructieve discussie te stimuleren. In dit blog enkele hoofdpunten van zijn visie zoals verwoord in het boek De staat van het klimaat.

1001004008257757

Marcel Crok is een wetenschapsjournalist met een achtergrond in de scheikunde. De afgelopen tien jaar heeft hij het klimaatdebat op de voet gevolgd, nadat hij in 2005 bekend werd met een artikel over de zogenaamde hockeystick-grafiek. In 2010 formuleerde hij in zijn boek De staat van het klimaat een kritische en over het algemeen goed onderbouwde visie op het IPCC en haar argumentaties. Opvallend is dat Marcel niet alleen refereert naar wetenschappelijke literatuur maar ook ‘de blogosfeer’ rondom het klimaatdebat uitgebreid bestudeerd heeft, omdat hier in zijn ogen vaak relevante argumenten naar voren komen.

Volgens reviews op Bol.com is dit een boek vol met complot-theorieën, een creationistische visie en drogredenen. Blijkbaar raakt het de emoties, wat zeker niet een minpunt hoeft te zijn. Ik was direct geïnteresseerd.

De foto op de voorkant van het boek spreekt boekdelen (zie boven); Marcel is het niet eens met de reguliere visie op het klimaatdebat. Hier zijn verschillende redenen voor. Een daarvan is dat de wetenschap soms eenzijdig en gekleurd is en dat er zaken worden achtergehouden die wel degelijk relevant zijn. Marcel verwijst bijvoorbeeld naar suggestieve editorials van Nature, naar gefundeerde kritiek op reguliere papers, naar diverse niet gepubliceerde kritische papers en uiteraard naar de vele beperkingen van het IPCC en haar rapporten, die onder andere aan het licht kwamen tijdens ‘Climategate’.

Climategate is dan ook een belangrijk thema in Marcels boek. Hij was hier zo nauw bij betrokken dat hij zijn website de naam climategate.nl gaf. In 2009, vlak voor een klimaattop, kwamen enkele duizenden e-mails van vooraanstaande klimaatonderzoekers aan het licht waarin zij in dubieuze bewoordingen wetenschappelijke onzuiverheden bespraken. Er waren echter ook optimistischere interpretaties van de e-mails, zoals deze van Kevin Trenberth.

www.nytimes.com/2009/11/21/science/earth/21climate.html?_r=1

Opvallend is dat de bekende hockeystickgrafiek, die tweemaal de voorkant van IPCC rapporten sierde, hierna uit het zicht verdween, terwijl deze toch de kern vormde van diverse argumentaties.

Meer recentelijk heeft Marcel zich samen met klimaatwetenschapper Nick Lewis verdiept in klimaatgevoeligheid (zie hier een reactie van professor Judith Curry op hun rapport).

http://judithcurry.com/2014/03/05/lewis-and-crok-climate-less-sensitive-to-co2-than-models-suggest/

Klimaatgevoeligheid is een zeer belangrijk thema, aangezien de sterkte van toekomstige opwarming hier grotendeels van afhangt. In zijn boek geeft Marcel aan dat de geschatte klimaatgevoeligheid direct afhangt van de verwachte koeling door aerosolen. Als beide in evenwicht zijn, dan komen modelresultaten goed overeen met tot nu toe waargenomen temperaturen. In het recente rapport

http://www.thegwpf.org/content/uploads/2014/02/A-Sensitive-Matter-Foreword-inc.pdf

(zie hier) beargumenteren Crok en Lewis echter dat de klimaatgevoeligheid en het afkoelende effect van aerosolen worden overschat in IPCC-rapporten. Judith Curry, een vooraanstaande professor in de klimaatwetenschap, noemt de bijdrage waardevol.

De betrouwbaarheid van het IPCC als organisatie is in Marcels ogen twijfelachtig. Hij geeft hiervoor diverse argumenten, zoals het weglaten van kritische input en het eenzijdig rapporteren over bepaalde onderwerpen. Daarnaast noemt Marcel de eerdergenoemde Climategate-e-mails en de fouten die hierna aan het ligt kwamen. Het bleek dat IPCC-rapporten behoorlijk wat kleine foutjes bevatten, die allemaal richting een meer catastrofistisch probleem wijzen, wat in Marcels ogen de bias van dit type rapporten aantoont. Ook noemt hij het feit dat het IPCC zelf veel shopt in grijze literatuur (zie hier),

http://noconsensus.org/ipcc-audit/press-release.php

terwijl ze zelf aangeven enkel peer-reviewed literatuur te gebruiken (zie hier).

http://noconsensus.org/ipcc-audit/not-as-advertised.php

Tot slot schrijft Marcel veel over de bestaande temperatuurreeksen. Hij benoemt problemen aangaande het Urban Heat Island-effect en mogelijke problemen met statistische technieken en de kwaliteit van stations. Ook gaat hij uitgebreid in op de onzekerheid in de uiteindelijke reeksen en hoe hiermee om te gaan. Hij geeft aan dat het zoeken naar een trend van 0,1 graad per decennium in reeksen die dagelijks variëren van -40 to 60 lastig is, en dat temperatuurstations niet goed verdeeld zijn over de aarde, wat voor complicaties zorgt. Uiteindelijk beargumenteert Marcel, mede op basis van kennis over ijskernen, dat we niet kunnen concluderen dat de waargenomen temperatuurverhoging uniek is in de afgelopen 2000 jaar, maar dat er wel degelijk sprake is van een temperatuurverhoging.

Op de website www.klimaatportaal.nl woedt een interessante discussie tussen Marcel en Nederlandse wetenschappers over de inhoud van zijn boek (zie hier),

http://www.klimaatportaal.nl/pro1/general/start.asp?i=0&j=0&k=0&p=0&itemid=983&i=9&j=2&k=0&p=0

wat zijn visie extra interessant maakt. Het is aan de lezer om te beoordelen of één van beide kampen het bij het juiste eind heeft of dat de waarheid ergens in het midden ligt. Duidelijk is dat Marcel met zijn frisse blik een zeer waardevolle bijdrage levert aan dit omstreden debat, dat cruciaal is voor de ongewisse toekomst van onze aarde en onszelf.

Een lezing van Marcel Crok over zijn laatste boek staat gepland voor maandag 16 november a.s.

https://sg.tudelft.nl/event/hoezo-5-voor-12-waarom-ons-klimaat-niet-gered-hoeft-te-worden/ 

 

Refugees Welcome in TU Delft Free Zones – A Satire

When the TU Delft introduced the Free Zones on campus about a year ago, I have to admit my first thoughts were raginglyhttps://intranet.tudelft.nl/uploads/RTEmagicC_freezone250.jpg.jpg cynical.  This must be a joke, I thought: in order to improve the quality of life on campus, a team of grown up people spent a good deal of time (and $$) working out a plan where a patch of land is emblazoned with a large red FREE ZONE text and outfitted with wifi, water, and electricity, so that students can do fun stuff outside. Sounds great in theory, but in practice these patches of land come with all sorts of regulations. And bureaucratic procedures. So they’re not exactly free. And they’re hardly being used at all, at all. And of course it’s too cold and wet most of the year to use them anyway, and so on and so forth.

Not to mention the fact that naming them Free Zones is highly reminiscent of the “free speech zones” in the USA, where democratic protestors are corraled into fenced off areas where they are allowed to “safely” protest and exercise their democratic freedoms.

http://ninja.lhost.de/comics/2004-08-03.gif

And not to forget the implication that everything outside the Free Zone is, somehow, Not Free. Did you consider that? You’re walking around or sitting in an implicitly unfree zone right now.

https://pbs.twimg.com/media/B_Wfm6eUcAAPE9t.jpg

So much for my ragingly cynical first reaction. I don’t want to be a hater, or at least: I don’t want it to end there. Luckily, it turns out there are positive aspects to the Free Zone phenomenon as well. A way that they can be used for a greater purpose: namely, to house refugees on campus. The pamphlet below is a brilliant satirical piece by pseudonymous student Karel de Kleijne. Let us know your thoughts on the Free Zones and the refugee idea in the comment section below.

Column - Refugees Welcome - Karel de Kleijne - A3

IPCC 2013 op naar 2015

Een blog van Michiel Nijsen, die mede vorm gaf aan het klimaatprogramma van Studium Generale:

IPCC samenvatting technisch 2013.

De technische samenvatting van een 1000 pagina’s tellend IPCC rapport; niet doorheen te komen zou je verwachten. Dat viel alleszins mee! Toch niet iets om op vrijdagmiddag met een biertje te lezen, maar wel zeer interessante genuanceerde en goed overwogen stukken te bespeuren. Hier wat zaken die mij opvielen. Als jezelf wilt weten wat er echt in staat en wat niet, raad ik je aan zelf een kijkje te nemen!

ipcc_extreme_weather

Over welk rapport hebben we het nu precies? In dit geval bespreken we de technische samenvatting van working group I die zich bezighoudt met projecties van temperatuurverandering en niet zo zeer met impacts of opties om te dealen met klimaatverandering. Dit is meer de bussines van working groep II en III. Zie hier voor een link van het betreffende bestand.

Opvallend is dat de ‘hiatus in global warming’ van de afgelopen 15 jaar wordt behandeld als een belangrijk topic. Hiermee wordt bedoeld dat de opwarming van de aarde in gemiddelde oppervlakte temperatuur gedurende de afgelopen 15 jaar minder snel ging dan verwacht. De bespreking in dit rapport is erg nauwkeurig en open. Het probleem wordt ruimschoots voor het voetlicht gebracht en er wordt gekeken naar de implicaties voor de betrouwbaarheid van modellen en voorspellingen. Duidelijk een voorbeeld waar het IPCC zeer zelfkritisch en nauwkeurig opereert. Uiteindelijk concludeert het rapport met ‘medium’ confidence en gebaseerd op expert judgment dat de hiatus kan worden toegeschreven aan een koelend effect van interne natuurlijke cycli en een verminderde trend in externe warmte toevoer door een relatief beperkte zonne-instraling.

Zoals vrij bekend van IPCC rapporten wordt ook hierbij gebruik gemaakt van een indeling in de mate van zekerheid waarmee uitspraken gedaan kunnen worden alsmede de onderliggende bewijsvoering hiervoor. Er wordt onderscheid gemaakt tussen de mate van overeenstemming in de wetenschappelijke wereld en de kwaliteit van de bewijsvoering om te komen tot de betrouwbaarheid van een uitspraak. Hiernaast zijn er diverse termen die worden ingezet om de waarschijnlijkheid van verwachte gebeurtenissen aan te duiden, die refereren naar een bepaald percentage waarschijnlijkheid. Op zich is dit een zeer nauwkeurige en wel doordachte methode om aan te geven wat de betrouwbaarheid is van bevindingen. Een valkuil kan zijn dat de woorden in de tekst terug refereren naar een bepaald niveau, wat niet direct duidelijk is zonder de onderliggende tabel te bestuderen.

Een belangrijke zin in het rapport staat op blz 60: “it is extremely likely that human activities caused more than half of the observed increase in global average surface temperature from 1951 to 2010”. Hier wordt een belangrijke link gelegd tussen waargenomen temperatuurverschuivingen en ons begrip van het system in de vorm van modellen. De waarschijnlijkheid die wordt aangegeven is ‘extremely likely’ wat gelijk staat aan een waarschijnlijkheid tussen de 95-100%. Onderliggend bewijsmateriaal bestaat onder andere uit multi-signal en attribution studies. Om hier meer over te leren is het aan de orde om het echte rapport in te duiken.

Okee, het taalgebruik is niet altijd helemaal helder in dit rapport. Toch, is er veel nuance en een zelfkritische houding (zeker in het geval van de hiatus). Bovendien moeten we ook niet vergeten wat voor bijzondere prestatie het IPCC neerzet. Met behulp van vele vrijwilligers wordt een grote effort neergezet om vanuit zeer complexe en onzekere wetenschap te komen tot eenduidige conclusies waar wij beleid op kunnen baseren. Hiermee is het IPCC uniek in zijn soort.

 

 

 

 

 

 

 

 

Global Warming: harde wetenschap

Een blog van Michiel Nijsen, die mede vorm gaf aan het klimaatprogramma van Studium Generale:

Harde wetenschap: L. D. D. Harvey.

‘Global warming, the hard science’, zo heette het boek dat ik tijdens mijn studie ‘Sustainable Development’ ontving om te leren over het klimaatdebat. Harde wetenschap, dat is dit boek zeker. Een zeer mechanistische aanpak die lijkt te zijn ontdaan van emotie, zoals het goede wetenschap betaamt. Of is dit eigenlijk misschien misleidend? Kan het zo zijn dat elk boek en elk type wetenschap uiteindelijk emotie in zich draagt, gezien het feit dat het toch mensenwerk is? Nouja, hier moeten we maar niet te ver op ingaan voor het moment. Dit boek geeft een goed beeld van de stand van de wetenschap (in 2009) en bevat een hele hoop waardevolle kennis over de mechanismen die actief zijn in het klimaat, al kan het lastig zijn hieruit finale conclusies te trekken.

5131RcAIabL._SX376_BO1,204,203,200_Met een hele hoop grafieken en formules, is dit boek misschien niet het makkelijkst om te lezen op een vrijdagmiddag met een biertje in de zon. Toch loont het om een goed begrip te ontwikkelen van de basis van onze wetenschap over het klimaatsysteem. We zijn een heel eind hiermee; dat beeld krijg je in ieder geval na het lezen van dit boek. De echte meer fundamentele onzekerheden (zoals genoemd door Essex en McKitrick, zie latere blog over hun boek) blijven onderbelicht, zoals bijvoorbeeld het butterfly effect, turbulentie en de vorming van wolken. Je wordt overstelpt met praktische kennis, waardoor het soms lastig is om hoofd en bijzaken te scheiden. Toch een aanrader voor iedereen die zich echt wil verdiepen in dit debat!

Het taalgebruik is soms zeer technisch wat niet altijd bijdraagt aan de begrijpelijkheid. Echter, aan de andere kant zorgt het lezen van dit boek ervoor dat je elke wetenschappelijke discussie over dit onderwerp kunt volgen. Er wordt genoemd dat het bewijs voor sommige statements overwelming is, toch een zeer subjectieve uitspraak in een verder zo feitelijk geschreven boek. Tegelijkertijd wordt over de indirecte invloed van aerosolen geschreven dat de onzekerheden ‘enormous’ zijn: alweer zo’n subjectieve uitspraak die niet helemaal op zijn plek lijkt in dit wetenschappelijke boek.

In het boek worden diverse onzekerheden genoemd. Opvallend is dat er wordt gesteld dat we met complete zekerheid kunnen stellen dat een groot deel van het CO2 in de lucht komt van fossiele emissies door mensen. Dit lijkt mij sterk. Hoeveel aanwijzingen en experimenten je ook hebt, complete zekerheid bestaat in mijn ogen niet hier op aarde. Er zijn gemakkelijk scenario’s te verzinnen waarbij de werkelijkheid toch anders in elkaar steekt, ongeacht de kracht en het aantal overtuigende bewijzen. Wie zegt ons bijvoorbeeld dat natuurwetten niet kunnen veranderen in de tijd, of dat wat nu nog zo is, overmorgen niet meer zo in elkaar blijkt de steken (zie bijvoorbeeld het werk van Owen Barfield). Over andere zaken wordt in dit boek erg nauwkeurig gecommuniceerd betreffende de onzekerheid.